Throwback Thursday: Pukkelpop 2017

Onze favorietjes opgelijst

Onze regenhesjes zijn opgeborgen, de modder is van onze wandelschoenen geklopt en de wei in Kiewit is alweer bijna opgeruimd. Het ideale moment dus om nog even achterom te kijken en de meest memorabele momenten van Pukkelpop 2017 op te lijsten. En daarin steelt vooral dag 1 de show.

Solange

Idyllische zanglijnen, supermuzikanten en griezelig perfecte choreografie. Of hoe je een concert tot kunst verheft waarbij iedereen met open mond naar staat te gapen. Solange toonde charisma, professionaliteit en creativiteit alsof ze er geen grammetje moeite hoefde in te steken. Onbegrijpelijk dat niet heel Pukkelpop dit pareltje van een show stond te aanschouwen. Queen B heeft niet langer alleenrecht op de troon.

Elbow

Een frontman die je overlaadt met warmte en liefde, een band die geniet van elke noot en songs die je hart doen overlopen. Je wéét wat je kan verwachten als Guy Garvey met zijn band Elbow komt optreden, en toch val ik er elke keer weer achterover van. Zeker nu de show aangevuld is met enkele nieuwe nummers, is het geheel nog meer gestoffeerd. Nu eens weemoed, dan weer vrolijkheid en liefde, maar altijd zo prachtig.

The XX

Ze lieten grootse beats los, pakten de wei van de eerste tot de laatste rij in en deden 'm krimpen tot onze eigen woonkamer. En dat zorgde voor een unieke ervaring met Romy, Oliver en Jamie als innemende gidsen. Rode draden door hun optreden? Loepzuivere zang, intrigerend van begin tot einde en onverwacht dansbaar. 'I dare you', 'Loud places', 'Fiction' zijn maar enkele van de bescheiden, maar bezielde nummers die één voor één als hits onthaald werden. De live-versies deden stuk voor de stuk de toch al puike platen verbleken. Dat gebeurt niet elke dag.

Editors

Editors klonken als een band op routine en zij staan vooral in het lijstje omdat onze ontgoocheling zo memorabel was. Ondanks het vuurwerk, de pyrotechnics en akoestische afsluiter 'No sound but the wind' konden ze niet echt begeesteren. 'Marching orders' hield de wei dan weer wel in z'n greep en deed ons even vergeten dat we op een sneltrein van afgehaspelde hits zaten. Jammer genoeg net iets te laat.

The Shins

Wellicht de beste band ter wereld waarvan je weet dat ze nooit beroemd zal worden. Dat is The Shins, het prachtige geschenk dat frontman James Mercer de wereld gegeven heeft. De platen zijn wonderbaarlijk mooi, live klinkt het allemaal wat steviger. Rocken met een bloedend hart, vreemd dat zoiets zo goed kan voelen en klinken.Wellicht de beste band ter wereld waarvan je weet dat ze nooit beroemd zal worden. Dat is The Shins, het prachtige geschenk dat frontman James Mercer de wereld gegeven heeft. De platen zijn wonderbaarlijk mooi, live klinkt het allemaal wat steviger. Rocken met een bloedend hart, vreemd dat zoiets zo goed kan voelen en klinken.

PJ Harvey

Wie is PJ Harvey nu eigenlijk? Is ze een gemene toverheks of een mysterieuze bosnimf? Een vanbinnen kokende amazone of een naar vrede strevende zieneres? Zij die donderdagavond omstreeks half acht in de Marquee waren kennen het antwoord: in haar podiumpresence verenigt ze al de archetypes die haar platen bevolken tot één logisch geheel, en dat was schitterend om te zien. Een uitstekende backingband (eveneens met het hellevuur in zich) en een setlist vol sterke songs (voornamelijk van haar laatste twee platen, ons hoorde je niet klagen) deden de rest. Gewoonweg een hypnotiserende show.

Moderat

De Duitse elektronicarevelatie Moderat houdt er komende maand (voorlopig / voor altijd?) mee op, dus misschien was Pukkelpop 2017 wel je laatste kans om deze bijzondere groep live aan het werk te zien. Wie voor de dansvitaminen de voorkeur gaven aan Sigma in de Dancehall of bleef plakken bij Editors op de Main Stage, heeft wel degelijk iets gemist, want de Marquee werd compleet aan flarden gespeeld. En dan werd er nog eens geëindigd met het briljante ‘Bad kingdom’ ook, kwestie van zeker te zijn dat iedereen op een euforisch hoogtepunt de tent uit werd gestuurd. Verdorie, we missen hen nu al.

Intergalactic Lovers

"Steek je hand op als je nog nooit op de wei van Pukkelpop gestaan heb", zegt Lara Chedraoui halfweg het optreden. Enkele handjes. "Steek je hand op als je nog nooit op het podium van Pukkelpop gestaan hebt?" Véél handjes, aangevuld met de vijf personen op het podium. Want de frontvrouw en haar band Intergalactic Lovers stonden de voorbije zes jaar op zowat elk festival dat ons land rijk is, maar Kiewit werd steevast overgeslagen. Gelukkig brachten ze daar verandering in met een wervelende show, die duidelijk maakte dat de Aalsterse band als goede wijn is: elk jaar beter. Prachtig gezongen door Chedraoui, maar ook haar groepsleden charmeren elke keer opnieuw. Nu nog hoger op de affiche geraken.

Interpol

Het is vijftien jaar geleden sinds het magistrale 'Turn on the bright lights' op de wereld werd losgelaten, en de mannen van Interpol stonden ook in Kiewit klaar om er een passend verjaardagsfeest van te maken. De band speelde met de passie en bezieling van een stel jonge honden, en bracht zo nog een beetje extra magie de sowieso al uitstekende songs binnen. Sorry Editors-fans, maar de beste post punk revival-band van deze editie stond niet op de Main Stage. 

Ryan Adams

Ryan Adams bracht een onvoorspelbare set waarbij de nieuwe nummers in een ruigere rockversie werden gestoken. Zelfs 'Doomsday', een fragielere song op zijn album 'Prisoner', weergalmde over de volledige wei en liet de hoofden van het publiek gedwee meeknikken. Jammer dat hij niet meer ruimte liet voor zijn trager en meer ingetogen repertoire, maar eindigen met een snedige 'Shakedown on 9th Street' bleek de perfecte afsluiter voor deze stevige en sterke passage van Ryan Adams.