Meisjes en elektronica deel 1

Ayshay / Fatima Al Qadiri en Maya Jane Coles

Ayshay / Fatima Al Qadiri

Haar roots liggen dan wel in Koeweit, maar Fatima Al Qadiri is intussen op en top New Yorks. Zij is de belichaming van het kosmopolitisme van de grote stad. Vooral als je in haar paspoort begint te bladeren. Haar ouders studeerden in Rusland. Fatima zelf werd geboren in Senegal, en groeide op in Koeweit voordat zij zich nestelde in Brooklyn. Maar niet zonder dat de oorlog in Koeweit zijn sporen naliet.

'Ik begon muziek te spelen op mijn negende. Ik had een klein Casio-keyboard waarop ik elke dag in mineur gedrenkte melodieën speelde. Ik was onder de indruk van de oorlog en wist niet goed hoe met die trauma's anders om te gaan dan door muziek te spelen.' Tijdens de zomer ontsnapte Fatima van de ultra-conservatieve muziekscene in Koeweit naar Engeland. Daar was zij, als tiener, volledig in de ban van de eurodance en ontdekte later het spannende clubleven in Londen. 'Ik kreeg van een vriend het softwarepakket Logic, een ware revelatie. Al mijn oude zelfgemaakte cassettes liet ik thuis en ik zat 19 uur aan een stuk op een rotslechte stoel, starend naar mijn computerscherm.'

Het staren loont. Fatima bracht in september 2011 op het ultra-hippe Tri Angle Records een eerste EP onder haar monniker Ayshay. 'Warn-U' bestaat volledig uit haar stem die in alle toonaarden werd gepitcht, gaande van hoog naar laag. Ook al is Fatima beïnvloed door Islamitische religieuze acapella gezangen (Sunni en Shiite), tracht zij met haar naam 'Ayshay' - Arabisch voor 'wat dan ook' - de religieuze zwaarte van haar invloeden te verlichten. 'Bij Shiitte draait alles om het herdenken van het slachtofferschap van de Profeet zijn familie. Deze gezangen worden dus met een diepe, van pijn doordrenkte stem gezongen. Sunni daarentegen klinkt vrolijker. Als een Boyz II Men bijna.' Als Ayshay absorbeert en herwerkt zij de twee tegengestelde werelden van Westerse mainstream pop en Islamitische religieuze gezangen, twee constanten in haar werk.

Onder haar eigen naam bracht Fatima de EP 'Genre-Specific Xperience' uit. Ook deze plaat is een bizarre mengeling van Muslim trance en Boyz II Men-referenties. Of daar lijkt het toch op. Zij flirt met genres als Gregoriaanse gezangen, house en footwork maar eigenlijk is haar muziek nauwelijks voor een stijl te vatten.

 

Maya Jane Coles

Het gaat ontzettend hard voor de Britse Maya Jane Coles. Eind 2010 nog debuteerde zij met de bomvol knipogen naar klassieke house gepropte en door house-puristen afgekraakte EP 'What They Say' op het Franse Real Tone Records. Een dikke 12 maanden later is Maya Jane Coles door Fact Magazine uitgeroepen tot 'Best British Female' en mag zij het eerstvolgend nieuwe mixalbum (release april 2012) uit de reeks DJ Kicks voor haar rekening nemen.

Terwijl leeftijdsgenoten hun eerste elektrische gitaar nog moesten stemmen, had Maya Jane Coles op haar vijftiende reeds voor elektronische muziek gekozen. Haar eerste producties stonden bol van referenties naar jaren negentig-hiphop en R&B. Toen zij op haar achttiende het Londense nachtleven als DJ verkende, ontwikkelde haar muzieksmaak en ontdekte zij ook techno en house. Deze twee genres en de smeltkroes aan invloeden die Londen rijk is werden al snel de ideale voedingsbodem voor het productiewerk van Maya. Gek genoeg is Maya vooral beïnvloed door de begindagen van house hoewel zij te jong is om deze te hebben meegemaakt. Maar de simpliciteit van de nummers en het succes er van overtuigen haar om hier verder mee aan te slag te gaan.

Wat dan ook weer niet wilt zeggen dat zij zich vastprikt aan één genre. Maya Jane Coles maakt niet enkel muziek onder haar eigen naam, zij spendeert ook tijd aan (minimum) drie andere zijprojecten: het dubstep-getinte Nocturnal Sunshine, het donkere She Is Danger en N/A3.