Hoogtes en laagtes op het BIFFF

Het BIFFF, het Brusselse Internationale Festival van de Fantastische Film, zit er alweer op.

Zoals elk jaar was het filmaanbod eentje dat uitblonk in afwisseling, zowel qua 'ons ding zijn' als qua kwaliteit van de films. Zo zat er een aantal films tussen de selectie waarbij we ons afvroegen waarom iemand deze ooit in het festvalprograma zou willen opnemen, en een aantal die ons deden beseffen waarom we iedere keer weer bereid zijn het risico op minderwaardige films te trotseren. En, wie weet? Misschien is dit wel net de reden dat er ook steeds zwakkere films in het aanbod zitten: omdat we dan des te meer beseffen dat pareltjes maken geen sinecure is.

Vanuit het BIFFF zelf mochten enkele pareltjes alvast in de prijzen vallen. Zo ging de 'Gouden Raaf' voor beste internationale film naar 'Frankenstein', een nieuwe versie van het verhaal van Mary Shelley van de hand van regisseur Bernard Rose (van o.a. 'Canydman' en 'Immortal Beloved') waar het 'monster' uit een 3D-printer komt. De film met Carrie-Anne Moss probeert een menselijker licht te werpen op het alom gekende verhaal, maar zelf vonden we de langspeler, hoewel niet slecht, niet in deze mate dat hij de prijs voor beste film van het festival verdiende. Dan vonden we de 'Zilveren Raaf' voor 'Infinite man' meer terecht. Deze jolige romantische komedie over een man die heen en weer reist in de tijd om zijn vriendinnetje te behagen was goed gemaakt, geloofwaardig en uiterst oigineel in zijn opzet en uitwerking. Het geheel wordt qua plot naar het einde van de film toe onwaarschijnlijk ingewikkeld, maar het feit dat de film dit ook eerlijk toegeeft, maakt dat regisseur Hugh Sullivan hier wat ons betreft perfect mee weg mag komen.

De 'Beste Thriller prijs' ging naar het Spaanse 'La Isla minima' van Alberto Rodriguez, een film die in Spanje al 10 Goya's (Spaanse oscars) in de wacht sleepte en die deze winst meer dan waard bleek op het festival. De '7th Orbit award', een prijs voor exentrieke, creatieve films en de 'Pegasus prijs', de publieksprijs gingen beiden naar 'Liza, the fox-fairy', één van de absolute toppers op het festival als je het ons vraagt.

Wat wij bovendien gaan onthouden van dit BIFFF-jaar is dat een evenement als 'de Fantastische Nacht' met films als 'Everly' niets voor ons is (hoewel 'Life after Beth' wel meeviel). Een evenement als het Vampierenbal waarbij iedereen verkleed mag gaan fuiven, blijft dan weer wel helemaal ons ding.

Zoals steeds was er gisteren een slotfilm (het Fins-Amerikaanse 'Big Game') met slotevent en met de prijsuitreikingen voor de films en de body-paint artiesten. Wij besloten 'Big Game' links te laten liggen en naar de alternatieve slotfilm (er spelen steeds twee films tegelijkertijd, n.v.r.), 'In order of disappearance' te gaan kijken. Een keuze waar we enkel heel blij om kunnen zijn. Aldus smaakte het gratis vat na afloop des te lekkerder.

Op naar volgend jaar!