Geluidsterreur in regenboogkleuren

Tristero & Transquinquennal doen aan knotsgekke publikumsbeschimpfung

Ha, met Tristero weet je nooit. ‘We Want More’ werd enerzijds aangekondigd als een voorstelling over de oorlog (hoe origineel dezer dagen) en bleef anderzijds omhangen door een waas van mysterie (omdat anders het concept verklapt zou worden). De verrassing blijkt inderdaad totaal eens  je in de zaal zit. Het “target” van hun “oorlogsvoering” is allesbehalve fysiek geweld, maar – spoiler alert! – de oorwurm ‘I Can See Clearly Now’ van Johnny Nash die tot vervelens toe wordt afgespeeld. Alsof het publiek om we want more bleef schreeuwen en de artiesten het bisnummer dan maar op endless repeat hebben gezet, tot de verzadiging compleet is. Wat dit lied met oorlog te maken heeft? Is het een optimistisch pleidooi voor wat zonneschijn achter de boze oorlogswolken die onze wereld dezer dagen domineren? Wie zal het zeggen. ‘We Want More’ is eerstegraads en raadselachtig tegelijk.

Deze vrolijke geluidsterreur wordt radicaal doorgetrokken en door de zes acteurs telkens op een andere manier geënsceneerd, van een legioen aan speakers die de song in dolby surround spelen tot een a capella tirolerversie. Consequent en zelfrelativerend tegelijk: vintage Tristero dus. Samen met hun Franstalige evenknie Transquinquennal maakte dit Brusselse gezelschap enkele jaren geleden al het straffe ‘Coalition’ over onze obsessieve drang naar veiligheid en wat er ons in het theater allemaal kan overkomen. Opvolger ‘We Want More’ is eveneens geen klassiek vierdewandstoneel en  doorbreekt opnieuw de grenzen naar de zaal. Zo komen de spelers met oordopjes leuren tegen hun zelf geproduceerde muziekbrij, wordt er als compensatie gratis bier en cola uitgedeeld door een kerstman, en moedigt Kristien De Proost ons – meestal vruchteloos – aan om mee te zingen en te klappen. Moeilijk om te zeggen in welke mate de toeschouwers zich echt ongemakkelijk moesten voelen om zoveel opgeklopte joligheid of dat de publieksinteractie op de première nog niet goed slaagde. Zijn de Belgen misschien te bedeesd om zich te laten meeslepen? Of waren de triggers van Tristero & Transquinquennal te onduidelijk en daardoor te onveilig?

In datzelfde Kaaitheater speelde drie weken geleden de nieuwe dansvoorstelling van de Amerikaanse choreograaf Trajal Harrell, waarin het activeren van het publiek ook het opzet was. Hij slaagde er wel in om het publiek uit de bol te laten gaan en de zaal om te bouwen tot een hitsige partyclub. Een andere parallel met ‘We Want More’ is het klassieke Griekse verhaal dat halfslachtig in de voorstelling verwerkt zit. Bij Harell was dit Antigone, hier is het de seksstaking die Lysistrata en haar vriendinnen bekokstoofden om hun mannen sneller uit de oorlog te laten terugkeren. In de openingsscène van ‘We Want More’ spelen de acteurs dit complot gekleed in – echt waar – nikabs en boerka’s. Na dit begin wordt er enkel nog in het ultrakorte tweede deel naar de oorlog gerefereerd en krijg je een mysterieuze hint over de regenboogrevolutie die dit zestal wil ontketenen…

“You cannot create experience. You must undergo it.” Zoals deze quote van Albert Camus op de uitgedeelde strookjes stelde, is ‘We Want More’ een bijzondere ervaring geworden. Prettig en vervelend tegelijkertijd. Maar is het ook een goede voorstelling? Tristero en Tranquinquennal hebben alvast een gigantisch risico genomen door deze – er best duur uitziende – productie te maken. Of ze hun strijd met glans verloren hebben of net op een geniale manier een anti-voorstelling gecreëerd hebben, daar mag u zelf over oordelen.