Film Fest Gent: tien tips

Met de overvloed aan titels die het Film Fest Gent jaarlijks op ons afvuurt, is het soms koffiedik kijken naar welke titels je nu het best gaat kijken. Maar om de grote veelzijdigheid van het programma te bewijzen hebben we het niet eens over de focus op Franse cinema, de Fellini-expo of de World Soundtrack Awards (met Cliff Martinez, huiscomponist van Soderbergh en Refn, als prominente gast) gehad. Tussen al die weelde zijn er toch deze tien stevige tips te ontdekken:

Violet

Wat die dekselse Ensors ons ook mogen wijsmaken, veel ambitieuze Vlaamse cinema hebben we het afgelopen jaar niet op ons bord gekregen. Gelukkig lijkt daar dit najaar verandering in te komen en op het FFG geven ze alvast een staalkaart van wat we mogen verwachten: naast onder andere de wereldpremière van openingsfilm ‘The loft’, Brusselse policier ‘Waste Land’ van Pieter Van Hees, de nieuwe van de immer ambitieuze Gust Van den Berghe (‘Lucifer’), het langspeeldebuut van Emilie Verhamme (‘Eau zoo’) en een Sneak Preview, volgens de FFG-site een Nederlandstalige, 85-minuten durende, binnenkort te verschijnen horrorfilm waarvan ze de titel angstvallig geheim houden (tiens, sinds wanneer maakt Lieven Debrauwer terug films?) lijkt ‘Violet’ van Bas Devos ons misschien nog wel de meest beloftevolle titel. De premisse roept herinneringen op aan het werk van Gus Van Sant: een 15-jarige skater die getuige was van de dood van een vriend ziet zich geconfronteerd met de reacties van zijn naasten en de gevoelens die het voorval bij hem teweegbrengt.

Whiplash

In tegenstelling tot de Gouden Palm (dat bijna uitsluitend sterke, op zijn minst unieke werken weet te bekronen) blijft het altijd raden naar de kwaliteit van de winnaar van de Grote Prijs van de Jury op het Sundance-filmfestival. Naast de ‘Blood simples’ en ‘Sex, lies and videotapes’ van deze wereld zijn er ook al meer dan genoeg bedenkelijke keuzes geweest: niemendalletje ‘Like crazy’ of ‘Precious’ bijvoorbeeld, en in het magische indie-jaar 1992, toen Tarantino er zijn ‘Reservoir dogs’ liet inslaan als een bom, kozen ze voor ‘In the soup’ van de nu compleet vergeten Alexandre Rockwell. Laten we hopen dat de winnaar van dit jaar, ‘Whiplash’, over een jazzdrummer die zichzelf naar een mentale en fysieke aftakeling speelt, het wel waard is. De vergelijkingen met ‘Full metal jacket’ en ‘Black swan’ doen alvast intrigeren, en de cast met toekomstige ster Miles Teller en de heerlijke J.K. Simmons doet ook watertanden.

Birdman

Alejandro Gonzalez Inarittu die een komedie maakt? Het klinkt al bijna alsof Michael Bay zich plots aan een sociaal realistisch drama zou wagen. Wat ons betreft mag de carrière van de Mexicaanse treurwilg wel eens van koers veranderen, maar de fans van het eerste uur moeten ook niet vrezen: het is en blijft een zwarte komedie over een man die met een existentiële crisis worstelt, natuurlijk. Onze favoriete Batman Michael Keaton speelt een verlopen acteur die ooit een populaire superheld speelde (ons ironie-alarm draait momenteel overuren) en hoopt op een rehabilitatie wanneer hij een groot Broadway-stuk op poten zet. Opvallend is ook de technische gimmick: in navolging van Hitchcocks ‘Rope’ presenteert Inarittu ons hier een film die lijkt alsof hij in één take opgenomen is, maar in werkelijkheid wel enkele onopvallende cuts bevat. Meer dan een stunt? Bekijk het resultaat op de slotavond van het FFG.

Suspiria (+concert)

Oktober is de horrormaand bij uitstek en ook het FFG doet eraan mee: in het parcours Fear Fest kan je onder andere zombiedocumentaire ‘Doc of the dead’ en ‘Open windows’ met Elijah Wood en Sacha Grey gaan kijken. Maar onze tip wordt genreklassieker ‘Suspiria’. Waarom? Omdat dit het gestileerde hoogtepunt vormt uit het waanzinnige oeuvre van cultmaestro Dario Argento en omdat zijn huisband Goblin de loeiharde soundtrack tijdens de vertoning live in uw oren komt hijgen. Eén voorwaarde aan Argento-newbies: ga op zoek naar een logische, samenhangende plot en je gaat waarschijnlijk hoorndol de zaal uit. Wie zich echter laat meeslepen door de unieke nachtmerrie-atmosfeer en de soms ijzingwekkende setpieces ziet ‘Suspiria’ voor wat het is: een surrealistisch avant garde horrorsprookje zoals er daarvoor en daarna geen meer geweest zijn. En voor de Argento-twijfelaars: Udo Kier doet mee, en heb jij al ooit een slechte film met Udo Kier gezien? Oké, laat zitten.

Turist

De getalenteerde Zweed Ruben Östlund tapt voor zijn films uit hetzelfde misantropische vaatje als Michael Haneke. Zijn debuut ‘Play’ over pestgedrag wist al goeie reacties te ontlokken, en als we de buitenlandse pers mogen geloven is ook ‘Turist’ een topper. De opzet waarmee hij zijn zwarte komedie van start laat gaan klinkt alvast om duimen en vingers bij af te likken. Een man die op skivakantie is met zijn gezin, laat bij een plotse lawine zijn vrouw en kinderen stikken om zijn eigen hachje te redden. Probleempje: zijn vrouw en kinderen overleven het voorval en bezien hun vader hierna in een ander licht.

Atom Egoyan

Wie al eens heimwee heeft naar de nineties, kan zich waarschijnlijk perfect inbeelden hoe Atom Egoyan zich voelt. Twee decennia geleden maakte hij met ‘Exotica’ een alom bejubeld pareltje en drie jaar later maakte hij het nog straffere ‘The sweet hereafter’. Die tijden zijn nu een verre herinnering. Egoyan is nog steeds vaste prik op gerenommeerde filmfestivals, maar zijn films krijgen niet meer dezelfde lof toebedeeld. Nochtans blijven de prenten van de Canadees-Armeense cineast interessant en als ze mislukken vallen ze tenminste onder de noemer ‘interessante mislukkingen’. Neem nu de twee films die hij meebrengt naar het festival (jawel, de man komt zelf ook mee): de thriller ‘Captive’ met Ryan Reynolds als een vader die op zoek gaat naar zijn verdwenen docheter en ‘Devil’s knot’ met Colin Firth en Reese Witherspoon is een fictie-versie van de gebeurtenissen rond de West Memphis Three-moordzaak. Een kolfje naar de hand van Egoyan, maar haalt hij terug het niveau van weleer?

Blind

De Noorse scenarist Eskil Vogt maakte al eerder indruk door zijn samenwerkingen met Joachim Trier: zowel voor diens debuut ‘Reprise’ als voor het nog meer geprezen ‘Oslo August 31st’ leverde hij het scenario af. Nu zijn kompaan een Amerikaans debuut met grote namen als Jesse Eisenberg en Isabelle Huppert aan het voorbereiden is, besloot Vogt dan maar zelf achter de camera post te vatten. En met succes, zo blijkt uit de laaiend enthousiaste reacties die vanuit het Sundance-filmfestival kwamen aanwaaien. Scandinavische schone Ellen Dorrit Petersen speelt een vrouw die plots blind wordt, en terwijl ze zich verscholen houdt in haar appartement begint ze te fantaseren waar haar man en haar buren zich intussen mee bezighouden tot de lijn tussen fantasie en realiteit al snel begint te vervagen.

20,000 days on earth

Nick Cave zou Nick Cave niet zijn als hij van een documentaire rond zijn persona niet meteen met grote zwier een meta-reflectie over zijn leven en het creatieve proces zou maken. Hij bezoekt zijn therapeut en houdt onder andere gesprekken met vrienden als Kylie Minogue en Ray Winstone.´20,000 days on earth’ krijgt zo meer weg van een trip doorheen Cave en zijn leefwereld dan van een gemiddelde documentaire en wie dat soort holle praatjes niet gelooft, moet het resultaat zelf maar gaan bekijken.

Mr. Turner

‘Mr. Turner’ is een biopic over de Britse landschapsschilder J.M.W. Turner, maar wie Mike Leigh kent weet dat dit geen klassieke biopic wordt: zoals in ‘Topsy-turvy’ belicht Leigh ook hier een creatieve geest en de kleine momenten uit het alledaagse leven van zijn protagonist. Net die momenten die andere biopics doorgaans vermijden. En Leighs fetisjacteur Timothy Spall staat naar verluidt nog eens de pannen van het dak te spelen (er waaien nu al Oscar-geruchten aan).