Desertfest 2018, Trix Antwerpen

Welcome to planet Riff!

Één keer per jaar verandert het sobere Trix-gebouw in een groezelige krocht waar baardige bulldozers de plak zwaaien. Ter aanbidding van de heilige Fuzz-pedaal en de Geestelijke Riff trekt Desertfest jaarlijks Trix uit zijn funderingen om het neer te planten op planeet Doemp. In elke zaal komen kleinere en grotere bands uit het Stoner, post-rock, doom en heavy bluesrockgenre hun stoffige ding doen. En zoals elk jaar weet Desertfest een paar verrassingen in de omelet te stoppen.

Dat de organisatie dit jaar weer het bordje UITVERKOCHT mocht uithangen zegt genoeg. Desertfest heeft ondertussen een internationale uitstraling. Getuige daarvan zijn de conversaties in elke mogelijke taal die we aan de bar opvingen. Veel Spaans, Duits, Frans, Engels, wat Hollands en zelfs een klein beetje Vlaams. Een bont allegaartje, dat evenwel de dresscode van het gemiddelde metalfestival nooit overtrad. Ook het rookverbod leek even niet gehandhaafd. De sfeer op Desertfest is dan ook elk jaar eentje van opperste gemoedelijkheid. Het binnenplein werd omgetoverd tot een sfeervol terras waar enkele Foodtrucks met peperdure snacks de carnivoren of vegans van spijs en koffie mochten voorzien. Dankzij de Indian Summer die we in oktober kregen was het zalig vertoeven onder de bomen.

Het zou onbegonnen werk zijn alle bands die we aan het werk zagen te bespreken. Onze persoonlijke favorieten mogen we in elk geval meegeven. Dat we Orange Goblin (**) al in betere staat zagen bijvoorbeeld, oftewel dat Wiegedood (****) zichzelf niet meer hoeft voor te stellen maar garant stond voor een uurtje verzengende post-blackmetal. De heren zijn op Europese tournee met Yob (**) die een volle zaal hadden maar ons slechts matig bekoorden, in tegenstelling tot Enslaved (***) die wat routineus overkwamen maar desalniettemin een geweldige set neerzetten. Vreemde eend op zaterdag waren de Zweden van  Yuri Gagarin (***) die met hun instrumentale spacerock de kleine zaal propvol zagen lopen.

Ook op zondag mochten we een eind rennen om van de ene zaal in de andere te raken. Een uitverkocht festival zorgt sowieso voor dense massa’s bij de concerten zodat je soms amper binnen kon in de grote zaal. Jammer!

The Skull (***) had al een verrassingsconcert in de kelder gespeeld voor ze op het Canyon Stage hun ding mochten doen. De vreemdste maar niet minder boeiende eend van de dag was Jozef Van Wissem (****) die een grotendeels instrumentale set op 11-snarige luit neerzette. De brave man brengt in november zijn derde soloplaat uit waar wij nu al reikhalzend naar uitkijken. Niet voor iedereens bek, maar wel een absolute adempauze in al het verzengende stonergeweld.

Amenra (****) steekt Triggerfinger naar de kroon van hardstwerkende band in Vlaanderen te zijn. De heren touren onafgebroken sinds de release van ‘Mass VI’ en hun live shows staan als een berg. Ra krijgt de overvolle zaal muisstil tijdens de ingetogen delen van de songs, om verpulverender dan ooit te klinken tijdens de harde stukken. Zelfs frontman Colin Van Eeckhout lijkt meer dan ooit het contact met het publiek te zoeken, al betekent dat vooral dat hij niet meer het hele optreden met zijn gezicht naar de drummer gekeerd staat.


En nog zoveel meer, en nog zoveel bands, indrukken en mensen dat we na drie dagen rijp zijn voor de kinesist en de hoorspecialist. Desertfest blijft het slechtst bewaarde geheim aan de Schelde. Tot volgend jaar denken we dan!