De toppers van Cactusfestival

Magie in het Minnewaterpark

Ze is weer achter de rug: de jaarlijkse hoogmis van Brugge. Een vaste waarde is het ondertussen daar in het Minnewaterpark. Immer gezellig, immere goeie bands, immer gedenkwaardige avonden. Met het podium daar zo mooi tussen de bomen en de lange bar bijna ernaast, is het een parel in onze zomer. Maar goed, we zagen dus een en ander passeren. Vandaar dat we nog even de tijd te nemen om onze driedaagse samen te vatten in tien bands. 

Of negen en de sippert van het weekend. Want Lamb, toch een band met naam en faam, schoot zichzelf mooi in de voet met de prestatie van Andy Barlow. Het brein achter de sound ging los met het publiek wanneer hij los zou moeten gaan achter de knoppen. En als je toch maar van bandje komt spelen, blijf je beter thuis. 

Maar dan, onze top negen na de sippert!

9. Douglas Firs

De perfecte opener van een festival als Cactus: ideaal om mee op te hoofdwiegen vanuit de achtergrond om dan toch dichter te kruipen omdat het ook echt goed is. We hebben zo al veel bands zien passeren in Brugge (Kurt Vile, for one) en Douglas Firs, is de laatste in de rij. Frisse folk met zachte en scherpe randjes; precies zoals we het graag hebben. Knap gedaan, Gertjan Van Hellemont.

8. Intergalactic Lovers

Veel spannends was er natuurlijk niet aan. Je weet dat de band onder leiding van de Aalsterse Lara Chedraoui een festivalset simpel naar hun hand zet. Deden ze ook in Brugge. Verdacht vroeg geprogrammeerd die dag, want afgaande op de resem hits die ze konden voorleggen, kan de band misschien mikken op meer. Halve klassiekers als 'Islands', 'Bruises' en 'Delay' gedijen uiterst goed in het festivalklimaat.

7. Suuns

De tegendraadse rockband mocht in de loden zon van de zondag het publiek opwarmen voor Strand Of Oaks of de WK-finale, en deed dat met verve. Een uurtje hitsige ritmes en verwrongen zanglijnen later leken niet enkel wij fan van de Canadezen. Leuk om te zien hoe hun eerste (en misschien wel beste album) nog altijd niet vergeten blijkt te zijn in hun set. Met 'Armed for peace' en 'Pie XI' konden de fans van het eerste uur nog eens hun hartje ophalen. Fijn gedaan van de jongens.

6. Charlotte Gainsbourg

Een dame van stand in het park, want inderdaad, de dochter van Serge. Maar vooral, een steengoeie muzikante. Haar set ademde dat ook uit. Een uiterst strakke, cleane, professionele set waarbij ze het publiek vakkundig tegen het canvas mepte. Haar nieuwe album 'Rest' kreeg meer dan terecht de meeste aandacht, maar ook haar legendarische verleden met 'Lemon incest' kwam voorbij. En als kers op de taart leverde ze ook nog een glasheldere cover van Kanye West zijn 'Runaway' af. Begrijpelijk liet ze Kanye zijn eerste vers weg, maar dan nog: genieten.

5. Arsenal

Ze kwamen, zagen en overwonnen. Zo simpel was het. We waren duidelijk met z'n allen afgezakt naar Brugge om te zien hoe die trip naar Nigeria zich nu vertaald heeft in hun muziek. Wel, vrij goed. De single 'Amplify' zat tot groot jolijt al vroeg in de set, die volgens het boekje opgebouwd was. Oud en nieuw door elkaar, op gezette tijden een hitje en de boel uit de bol laten gaan. Al onze oude vrienden waren van de partij: 'Estupendo', 'Lotuk' 'Saudade pt. 2', 'Melvin' - noem maar op - behalve Mr. Doorman'. Maar ach, wie het publiek zag gaan ter hoogte van de lange bar, notoir apatisch, wist genoeg. Arsenal vrat de wei met huid en haar op. 

4. Slowdive

Een stevige gitaar hier en daar, wat gaat Brugge daar toch vlotjes voor plat. Geen verrassingen hier, of toch. Hoe goed was Slowdive? We herinneren ons hun doortocht in oktober in Brussel als 'werelds', maar daglicht helpt hun sfeer niet echt. Des te knapper dus dat hun set zo goed over de wei heen kwam. Kleppers van 25 jaar geleden als 'Alison', 'Soulvaki space station' en 'When the sun hits' misstonden allerminst tussen het nagelnieuwe en uiterst meeslepende 'Slomo'. Je hoorde waar de hedendaagse droompop zijn mosterd vandaan haalde en hoe ze tegenwoordig in het grote gat na Chromatics hun 'Kill for love' zijn ingedoken. Maar om dat ook nog eens live naadloos in elkaar te laten vloeien ... Geweldige show.

3. Mogwai

Een stevige gitaar hier en daar, wat dat Brugge daar toch vlotjes voor plat: deel twee. Mogwai, dus. 'From Glasgow, Scotland', zoals ze zelf zeggen. Een paar keer waren ze al te gast op Cactus, maar deze keer was met voorsprong de beste. De gitaren loeiden, de band ging vol en alles wat niet los zat, kraakte en daverde. Een volwassen, uitgesponnen en meesterlijk gebrachte set, dat was het. Ruimschoots beter dan hun passage in de AB eerder, en dat met grotendeels hetzelfde werk. Alleen kwamen de jongens van 'Every country's sun' nu veel beter uit de verf. Tel daarbij nog ouwe getrouwen bij als 'I'm Jim Morrison, I'm dead', 'Hunted by a freak' en 'Mogwai fear satan' en we hadden de snedige versie van 'Remurdered' niet nodig. Bijna. Gelukkig was ie er wel. 

2. Sampha

De adelbrieven logen er niet om. De zanger uit Londen kennen we als die kerel die SBTRKT deed ontploffen met zijn vocalen. Eerder verwierf hij al naam en faam met zijn debuutalbum 'Process' en nu mocht hij proberen om Cactus op zaterdagnamiddag aan het bewegen te krijgen. Geen gemakkelijke opdracht, maar wat kon die Sampha daar goed mee om. Bijgestaan door een knappe band zette hij het Minnewaterpark volledig naar zijn hand. 'Hold on' ontbrak evenmin en ook '(No one knows me) like the piano' maakte indruk. Maar vooral zijn overgave en zijn ongelofelijk goeie neus voor fijne beats waren on full display. Hoe hij het park machtig ophitste toen ze met zijn allen rond het drumstel verzamelden, was weergaloos. Sampha stal hartjes die dag, en niet in het minst het onze.

1. Nils Frahm

De winnaar van Cactus was overduidelijk Nils Frahm. Een classic case van de topfavoriet die het waarmaakt. Een ideale setting ook voor hem en zijn meeslepende muziek. Een prachtige zomerse laatavond, een mooi verlicht park en een masterclass in hedendaagse pianomuziek. Indrukwekkend is het hoe hij al die piano's op zijn podium lijkt te bedwingen, maar hij gaat nog een stap verder. In plaats van ze te bedwingen, dwingt hij ze daarna naar hogere sferen. Glashelder klinkt het. Op het scherp van de snee. 

Langzaam leek hij op gang te komen, iets wat we nog in ons achterhoofd hadden zitten van de laatste keer in de AB. Ook gerecycleerd uit de AB-show: zijn toiletborstels en het guitige bindtekstje bij 'Says', nog altijd zijn grootste hit. Maar voor de rest smulden we weer van Frahm. De eerste keer sinds mensenheugenis rolde er zowaar een technobeat over het park, tot groot gejuich van het publiek. Tijd om daar volgend jaar Kiasmos en Four Tet neer te poten lijkt ons, want Frahm duizelde daar toch. De loops die hij maakte en de flirts die hij continu aanging met zelden bereikte hoogtepunten, zullen ons nog lang beroeren. 

Waarvoor dank, Cactus.