Courtisane festival, donderdag 30 maart

Vorig jaar bood Courtisane ons al enkele onvergetelijke films, waaronder het weergaloze 'Night cleaners', van het Berwick Street Film Collective. Met weinig wroeging tegenover onze collega's regelden we ons werkrooster zo dat we dit jaar zeker een vierdaags verblijf in Gent konden genieten. Woensdagavond moesten we nog verstek geven, maar op donderdag ijlden we na het werk per NMBS naar de immer charmante en onschadelijke stad.

De algemene teneur over de openingsfilm van de avond ervoor neigde overwegend naar enthousiaste overdrijvingen over het uitbundige gedrag van de menigte aan de open bar na de film. An sich weinig gemist dus, maar de vermelding van een slotreceptie op het vlekkeloos vormgegeven uurrooster vervulde ons met blijdschap; nog drie keer slapen. Van een molenwiekende man die zijn telefoon probeerde doof te brullen, leerden we dat de projecties in KASKcinema niet van een leien dakje waren gelopen die dag. We hoopten in naam van iedereen op beterschap voor de dag erna, meer bepaald voor de film van Wang Bing.

Wij ondertussen tegen 20 uur met onze accreditatie onder de arm naar Sphinx Cinema, voor:

Selectie 5

Kathryn Elkin, een Ierse kunstenares, vergastte ons op een performance van 'I'm not a comedian – I'm Lenny Bruce', waarbij ze een fragment uit diens voorlaatste optreden ontleedt en accentueert met percussie. Het bevatte de elementen die in al haar geselecteerde films terugkwamen: het gebruik van teksten uit ons culturele verleden – zoals een interview met Dustin Hoffman of Helen Mirren – die ze een ander persoon oplegt om tot een persoonlijke herinterpretatie van de oorspronkelijke gebeurtenissen te komen. Essentieel daarbij is improvisatie, rollenspel en de clash tussen persoonlijkheid en culturele identiteit, met de camera als een zeer duidelijke aanwezigheid. De leukste film uit de selectie was 'Why la bamba': muzikant John McKeown moet zinsneden van Hoffman uit een interview met Michael Parkinson debiteren. Zonder enige voorkennis probeert McKeown vervolgens te achterhalen in hoeverre Hoffman er al improviserend een scherm probeerde op te trekken.

'Cold open', een film van Seamus Harahan, vormde een mooi duo met de films van Elkin. In een korte opeenvolging van sequenties die allen uitblinken in onbestemdheid, grijpt de camera net helemaal niet in. De voyeuristische aard nodigt uit om op zoek te gaan naar een narratief, maar die lijkt steeds nog te moeten beginnen of kan al voorbij zijn.

Jammer van het projectorfalen bij George Kuchars 'I, an actress', maar de lichtvoetige Selectie 5 - zeker ook met 'We imitate; we break up' van Ericka Beckman, waarin een stel mensenbenen het aan de stok krijgt met een marionet - stuurde ons met een opgelaten gevoel naar buiten. Geen twijfelen aan dat we Selectie 6 ook gingen meepikken.

Selectie 6

Bij het binnenkomen kregen we zelfs een 3D-bril in de handen gedrukt, voor de tweede film. Het was echter meteen de eerste van het drieluik die ons het meeste kon bekoren. In 'Indefinite pitch' (James N. Kienitz Wilkins) neemt een uitstekende voice-over ons mee in zijn overpeinzingen over film, het pitchen van een film, de filmwereld, stedelijkheid, armoede, racisme, herinnering en geschiedenis. En dat gecombineerd met een slideshow van heldere zwart-witfoto's van Berlin... in New Hampshire. De spielerei met het geluid om de gelaagdheid van het woord 'pitch' in de verf te zetten, hoefde voor ons niet, maar dat kon het genot niet drukken: de film hield ons de volledige 23 minuten vast.

3D-bril op, de volgende: 'The voice' (Trisha Baga). De vlotjes van de hak op de tak springende beelden mochten dan misschien, zoals aangekondigd in het programma, onze associatieprocessen in vraag stellen en verschillende belevingsniveaus aanspreken, ons liet het overwegend Siberisch. Misschien speelde die ergerlijke bril op ons gezicht ook wel een rol.

Dan maar weer tijd voor wat actuele politiek, zou een idealistische cinefiel, met een voorliefde voor dit soort zelfreflexieve films, verlekkerd kunnen gedacht hebben. Wij waren echter nog niet helemaal hersteld van 'The voice' en konden het evenmin vinden met belit sağs 'Ayhan and me'. Ze haalt onomwonden uit naar de censuur en autoritaire geschiedschrijving in Turkije, waar ze met haar projecten niet welkom is, maar onze aandacht was onherroepelijk gevlogen die avond.

Nee, het was tijd om op café te gaan en een slaapplek te zoeken. Morgen fris man bij Wang Bing, 13 uur, KASKcinema.

Het volledige programma is hier na te slaan: http://www.courtisane.be/nl/festival/courtisane-festival-2017#schedule