Chicks met riffs

Best Coast en Warpaint

Best Coast

Het is even stil geweest rond Best Coast maar nu draait de geruchtenmolen weer op volle toeren. Een nieuw album komt er dit jaar zeker aan. Genoeg om frontvrouw Bethany Cosentino in onze lijst van vrouwelijk schoon in 2012 op te nemen.

Voor je ons beschuldigt van vals spelen: ja, we weten natuurlijk wel dat Best Coast een mannelijk groepslid heeft, maar neem de attitude van frontvrouw Bethany Cosentino (25) weg en veel Best Coast blijft er niet over. Bethany Cosentino ís Best Coast. Dat maakt ze ook duidelijk in een interview voor een iTunes-sessie van de band: “Ik wist altijd al dat ik de songs zou schrijven en dat het mijn project was, maar ik wilde Bobb (Bruno, gitarist en drummer, voordien haar babysitter, red.) erbij omdat hij ongelooflijk veel van popmuziek weet.”

Mocht je het niet weten: we hebben het hier inderdaad over popmuziek. Best Coast songs duren om en bij de tweeënhalve minuut en ze nestelen zich in de hersenpan met de meest catchy hooks. Of krijg jij ‘Boyfriend’ wel uit je hoofd , met die simpele drumpatronen, Cosentino’s zoete vocalen die rot staan van de reverb en fuzzy gitaren van de jaren negentig?

Best Coast steekt voor het eerst zijn kop boven water in 2009. Enkele ep’s op kleine indielabels zorgen voor wat buzz in de blogosfeer – wij hebben het vooral voor de nummers ‘The sun was high (so was I)’ en ‘That’s the way boys are’, haar cover van Lesley Gore.

De echte doorbraak komt er met de video voor ‘When I’m with you’, waarin Cosentino op het strand paradeert met McDonald (van de burgerketen). Het internet is nu gek van haar. Haar populariteit groeit exponentieel, en niet in het minst door haar befaamd Twitteraccount. Ze communiceert met haar fans over triviale dingen zoals de rapper Drake, tv-shows , weed, haar vriend Nathan Williams (Wavves) en haar kat Snacks.

Een voorspelbare Best-New-Musicrating van het toonaangevende Pitchfork voor het debuutalbum ‘Crazy for you’ maakt Cosentino’s status als indielieveling compleet. Ze is hot. Kledingmerk Converse vraagt haar voor een reclamespot en niemand minder dan Drew Barrymore biedt zich aan om de videoclip voor het nummer ‘Our deal’ te regisseren.

De volgende plaat zou volwassener zijn dan de eerste – de lyrics op eersteling ‘Crazy for you’ vind je terug in het dagboek van elke bakvis. Nu ze 25 is, wil Cosentino af van haar imago van stoner en katgek meisje.

Cosentino en Bruno doken met Jon Brion (Kanye West, Fiona Apple) de studio in. Het tot nog toe titelloze album zou gaan over Cosentino’s belevenissen in de laatste drie jaar.

Ze bevestigde al dat er meer ballads op staan, omdat die haar stem beter tot haar recht doen komen. Alleszins geen slecht idee volgens ons; wij vonden ‘Crazy for you’ net dat tikkeltje te eentonig.

Een officiële releasedatum is er vooralsnog niet, maar een mysterieuze tweet van Cosentino doet vermoeden dat het album in mei verschijnt.

En nog dit: moest Best Coast nog terugkeren naar een Belgische zaal, storm dan alsjeblieft het podium niet op en bepotel Cosentino niet. De kans dat je geen bisronde krijgt, is groot. Getuige: de teleurgestelde fans toen Best Coast in december 2010 niet meer op het podium van de AB Club terugkeerde om te bissen, nadat bovenstaande incidenten zich hadden voorgedaan.

Warpaint

Normaliter mogen we in het najaar een nieuw album van deze chicks verwachten. Omdat ze ons met hun twee vorige releases overtuigden van hun genialiteit, zijn we er steevast van overtuigd dat de opvolger ook de moeite waard wordt.

Warpaint is het alternatief voor wie Dum Dum Girls en Vivian Girls te pop, te simpel, te lovesick en te vrouwelijk vindt. Geen strakke pakjes en een verafgoding van meidengroepen uit de sixties voor dit viertal. Wel slordige jaren negentig-looks en invloeden uit de post-rock, dream pop (à la Cocteau Twins) en psychedelica. Noem het maar artrock. Zelf geven ze het kind de naam psychedelic funk.

Toegegeven, daar is iets van. Live valt het op dat een derde van het publiek zich uitzinnig laat gaan op de verdomd aanstekelijke ritmesectie. Een ander deel staat met gesloten ogen te zweven door de verweesde gitaren en etherische vocalen, en de rest (waaronder wij) kan niet beslissen wat ze juist moet doen.

De band wordt in 2004 in Los Angeles opgericht door Theresa Wayman (zang, gitaar), Emily Kokal (zang, gitaar), Jenny Lee Lindberg (basgitaar) en Shannyn Sossamon (drums). Die laatste houdt het liever bij haar acteercarrière en wordt vervangen door Stella Mozgawa.

Warpaint is een project van lange adem. In de eerste paar jaren komen de meiden niet verder dan drie geschreven songs. Toch komt er in 2008 de eerste ep ‘Exquisite Corpse’, vijf songs geproducet door John Frusciante (toen gitarist van The Red Hot Chili Peppers en de vriend van Emily). Diezelfde release wordt nog eens uitgebracht in 2009 door Manimal Vinyl.

Essentiële songs op die ep: ‘Beetles’, wat de meiden zelf hun oersong noemen. Check zeker ook ‘Billie Holiday’, de favoriet van de fans, een kale ballad over – niet echt stoer – trouw blijven aan je man. Sticking to my guy like a stamp to a letter / like birds of a feather we stick together. Snif.

Warpaint verovert gestaag het ene indiehartje na het andere. The xx – toen de heetste band op de planeet – vraagt het viertal om in hun voorprogramma te spelen. De aandacht levert de meiden een contract op bij Rough Trade, dat in 2010 hun debuutalbum ‘The fool’ uitbrengt.

Het album lost de hoge verwachtingen moeiteloos in. Vooral de Britse media zijn wild van Warpaint. NME geeft ‘The fool’ een 9 op 10 en neemt Warpaint op in ettelijke eindejaarslijstjes.

Naar al dan niet drastische stijlveranderingen voor de opvolger is het nog gissen. In de zomer van 2011 laat Theresa Wayman iets vallen over een minimaler geluid met meer akoestische gitaar. Maar als we NME mogen geloven – NME nemen we altijd met een grove korrel zout – dan wisselt Warpaint op het volgende album zijn psychedelische tinten voor synthesizers en disco-invloeden. Tot het zover is, blijven wij geregeld ‘Exquisite corpse’ en ‘The fool’ opleggen.