BIFFF is back in town

Het BIFFF, het Brussels International Fantastic Film Festival, is sinds de oprichting in 1983 een begrip in Brussel. Oorspronkelijk in beperkte, meer alternatieve kringen, en sinds een tiental jaar ook op grotere schaal. Een duidelijke graadmeter hiervan in het feit dat het filmfestival gewijd aan ‘fantastische’ films (fantasy, thriller, horror en sciencefiction) dit jaar voor de derde keer op rij plaatsvindt in Bozar, een locatie die een radicaal anders publiek aanspreekt.

Zijn succes heeft het festival, naar mijn uiterst subjectieve mening, te danken aan zijn unieke joie de vivre. Ieder jaar opnieuw spam ik de meest beïnvloedbare zielen onder mijn Facebookvriendjes en uit mijn e-mailadresboek om met me mee te komen naar het BIFFF, en ieder jaar opnieuw krijg ik na afloop de vraag om dat het jaar nadien opnieuw te doen.

Het geheim?

De BIFFF-sfeer. Rustig van een film genieten zit er op het BIFFF niet in (daarvoor zijn de meeste BIFFF-films trouwens sowieso niet geschikt). Naar een BIFFF-film ga je voor de ambiance. Er wordt gelachen, geroepen, gezongen en op uitzonderlijke gelegenheden met ballonnen en wc-rollen gegooid, en dat allemaal op 'uitermate gepaste' momenten tìjdens de film, natuurlijk. Eén van de twee openingsfilms van dit jaar is 'Pride and Prejudice and Zombies', naar het gelijknamige boek dat een parodie was op de klassieker van Jane Austen. Ik kan je al bij voorbaat voorspellen dat het een feestje wordt. Er zal worden gejuicht bij elke onthoofding en gelachen met iedere stomme zet van elk personage. En er zal worden geschreeuwd dat de deur dicht moet bij elke deur die ook maar enigszins dicht kan. Don’t ask. Traditie, noemen we zoiets. Ook de alternatieve opener 'Men and chicken' is ideaal voor het BIFFF-publiek. De film bevat geen zombies of bloederige taferelen, maar is een absurd soort familiedrama (met o.a. Mads Mikkelsen uit 'Hannibal' en 'Casino Royale' als licht ontvlambaar, achterlijk doetje met totaal fout kapsel) waarbij je niet anders kan dan lachen en gieren. Luidop, natuurlijk, want dit is het BIFFF.

Het feit dat het BIFFF een genrefestival is, schrikt sommigen af. Want “ik kan niet tegen bloed en krijg snel nachtmerries”. De truc: filmselectie. Je kan gaan voor zombiefilms en films zoals 'Hardcore Henry', waarvan de titel alleen al zegt dat die extreem bloederig en gewelddadig zal zijn. Maar er zijn evengoed avonturensprookjes zoals 'The Shamer’s Daughter'. Of kies voor 'Yoga Hosers', de nieuwste van Kevin Smith (van o.a. 'Clercks' en 'Dogma') met Johnny Depp én zijn dochter.

Aangezien het een festival is, zijn er ook tal van randactiviteiten. Er is 'De Nacht' voor de die hard-BIFFF-fans, waarbij van middernacht tot 6 uur 's ochtends films als 'Night of the Living Deb' en 'Bloodsucking Bastards' de revue passeren. Er is het 'Bal Des Vampires', een bijzonder leuk verkleedfeestje en mijn favoriete BIFFF-nevenactiviteit. Er zijn de ZomBifff’lympics waarbij een massa als zombie verklede enthousiastelingen aan olympische sporten als 'Ingewandengetrek' doet. En er is nog zo veel meer.

Ook worden er natuurlijk prijzen uitgereikt, o.a. voor beste internationale film, beste Europese film, beste thriller, beste 'bizarre' film (7e Spoor competitie), beste internationale kortfilm en beste nationale kortfilm. Tussen de juryleden zit dit jaar trouwens de Brusselse schrijver/acteur en stand-upcomedian Joost Vandecasteele, een genre-expert waarvan wij benieuwd zijn welke '7e Spoor'-film hij zal kunnen smaken.

Na 22 maart vroegen heel wat mensen zich af of het BIFFF nog zou doorgaan. Het antwoord is ja, honderd keer ja! De organisatoren hebben laten weten dat ze samen lachen en zich ontspannen met vrienden als hun verzetsdaad beschouwen. Hoewel er helaas al enkele gasten, waaronder Kevin Smith, hebben afgezegd, blijft het festival rekenen op zijn ongelooflijk publiek om er alsnog een zalige ervaring van te maken. Allen daarheen dus!