Best Kept Secret 2015: onze favorieten van dag twee

Death Cab for Cutie! Ride! Balthazar!

Dit weekend zaten we net als vorig jaar weer op een van de meest charmante festivals van de Benelux: Best Kept Secret in Hilvarenbeek nabij Tilburg. Voor het derde jaar op rij drie dagen de beste (indie)bands van het moment in een bij momenten betoverende omgeving. Iedere dag lichten we de hoogtepunten uit, met voor dag twee:

1. Death Cab for Cutie

Wanneer we Death Cab for Cutie voor de eerste keer zagen, zaten we nog volop in onze puberteit. De band had net 'Narrow stairs' uitgebracht en stond die zomer, op 8 juli 2008 om precies te zijn, in het Openluchttheater in het Rivierenhof. Het optreden werd naar onze normen toen om nooit te vergeten.

Het was de enige band die we toen kenden die ons eerst kon laten lachen, daarna kon laten huilen om ons vervolgens weer te troosten. De band stond gelijk aan een emotionele rollercoaster, die ze combineerden met enorm veel kwaliteiten om nummers te schrijven én ze uit te voeren.

De vraag op Best Kept Secret was dan ook of het optreden minstens even memorabel ging zijn. Meer dan of het goed ging worden, want dat werd het sowieso. Om op die vraag meteen antwoord te geven: neen, dat werd het niet, maar het kwam toch aardig in de buurt. 

De band speelde, wat we toejuichen, een set met nummers uit zowat al hun albums. Nummers van hun nieuwe album 'Kitsungi', het iets mindere 'Codes and keys' tot nummers van de grote favoriet van allemaal, 'Plans', met 'Soul meets body', hun grootste hitsingle ooit.

Hun bedoeling was dan ook eenvoudig: meer dan dat ze hun laatste worp wilden voorstellen, wilden ze liever van de mogelijkheid gebruikmaken om iedereen nog een keer mee te slepen in die emotionele rollercoaster.

Iets waarin ze, ons niet verbazend, wonderwel in geslaagd zijn. Death Cab for Cutie is wat ons betreft een van de beste en meest bepalende indiebands van de laatste tien jaar (en zelfs al langer). (jdv)

2. Ride

... left them all behind. Ja, flauw, maar wel waar. Shoegaze heerst dan ook als nooit tevoren. Na Slowdive vorig jaar en The Jesus and Mary Chain eerder deze editie, maakt ook Ride zijn favorietenrol waar en overtreft wat er geprogrammeerd staat die dag. We zijn, en geven dat toe, groot liefhebber, maar het lijkt wel alsof Best Kept Secret gemaakt is voor alles wat ooit te maken heeft gehad met Creation Records (dat legendarische label van Alex McGee, red).

Waarom? Daarom:


A. Best Kept Secret programmeert de bands op het juiste moment op het juiste podium. Ze worden niet overschat en dus niet op de main stage gezet, maar wel in de grootste tent in de vroege avond.
B. De bands passeren ook op het juiste moment. De eerstvolgende editie op het moment dat ze terug actief zijn gaan touren.
C. Ze spelen op Best Kept Secret altijd, en daar moet je wat geluk voor hebben, de ideale setlist. Kijk nu naar Ride bijvoorbeeld. Openen met 'Leave them all behind' gevolgd door 'Like a daydream' en later in de set nog onder andere 'OX4, 'Vapour trail' en afsluiter 'Drive blind'. Pfuh.
D. Ze houden ook zelf van het festival. Zo vroeg Slowdive dit jaar bijvoorbeeld zelf nog of ze dit jaar weer mochten komen spelen en zou het ons niet verbazen dat Ride volgend jaar hetzelfde zou doen.
E. Bands van Creation Records stralen iets legendarisch, vertrouwd en aantrekkelijk uit. Wanneer je hen ziet spelen, voelt het aan alsof je én geschiedenis meemaakt én geschiedenis oprakelt. 

Genoeg redenen dus om een prestatie neer te zetten waar volgend jaar nog over wordt gepraat en velen van zullen hopen dat ze er bij waren geweest. Of loopt ons liefhebbershart dan iets té hard van stapel? (jdv)

 

3. Balthazar

Balthazar was twee jaar geleden ook al eens te gast op Best Kept Secret. Blijkbaar vielen ze toen in de smaak, want dit jaar konden ze terug aantreden. Ze hebben nog niet zolang een nieuwe plaat uit en mochten de main stage bevolken.

Wij zijn fan van die nieuwe plaat, die in onze voorlopige top van beste Belgische releases van het voorjaar zit. En dat wil al wat zeggen, als je de vloed aan goede Belgische releases ziet die de eerste maanden van dit jaar al gelost werden.

Veel nummers van die nieuwe plaat kwamen gisteren natuurlijk aan bod. En het valt daardoor direct op wat een geoliede machine Balthazar in die paar platen al geworden is. Het leek alsof ze de nieuwe songs al jaren speelden. Ook die nieuwe nummers bouwen voort op de traditie van wat een Balthazar-song is. Want niet alleen zijn ze een geroutineerde band op het podium, ze hebben intussen ook een eigen geluid gecreëerd.

Een samenhang van catchy pophooks – sommige van hun songs nestelen zich met velcro in je hoofd vast – een onderliggende melancholie, of duisternis als je wil, en hemelse samenzang. Toetsen en viool zorgen voor die specifieke touch in het geluid. De band is gezegend met drie heel mooie stemmen en ook zaterdag viel dat meteen op. Ze wisselen van zang, de juiste stem bij de juiste song, en samen creëren ze een heerlijke harmonie.

De songs wisselen tussen weemoedig en krachtig. Songs die in opbouw op het eerste gehoor traditioneel klinken, maar evenzeer bulken van muzikale intelligentie. De radiohits werden vanzelfsprekend – het publiek vraagt er immers om – ook gespeeld. 'Fifteen floors' bijvoorbeeld, dat zelfs na een radio-overdose een goed nummer blijft en ook live een publiekslieveling.

Met het concert dat wij gisteren van Balthazar zagen bewijzen ze niet alleen dat ze een mainstage op een festival zonder probleem kunnen vullen, maar ook dat niet enkel in België en Nederland zou kunnen. (cva)

4. A$AP Rocky

We moeten eerlijk zijn, wij zijn niet meteen echte hiphopfans. Maar we laten ook graag onze paardenbril in de tent liggen om ons te laten verrassen, en zo stonden we in de TWO-tent om A$ap Rocky mee te pikken.

A$AP Rocky is de nieuwe knuffel in de Amerikaanse hiphop. Ook hij kwam met een nieuwe plaat onder de arm naar Hilvarenveen afgezakt, die in de vakpers lovende kritieken kreeg.

Er wordt al eens gezegd dat hiphop de punk van de Afro-Amerikanen is, en na wat wij over ons kregen tijdens het concert van A$AP Rocky kunnen we dat alleen maar beamen. Opgegroeid met punk, hingen we heel dikwijls rond op punkconcerten toen we nog vol puisten stonden, en zaterdag voelden we ongeveer diezelfde vibe. De bas deed onze neusvleugels letterlijk trillen, evenals onze maagwand, en dat bedoelen we positief.

Het was een krachtige fysieke gewaarwording, daar draaide het concert van A$AP Rocky om. Geruggensteund door drie leden van zijn crew en een dj, vliegt zijn set er direct keihard in. Harde, donkere beats en agressieve raps: de tent kolkte al vanaf minuut één. Ze volgden elkaar in sneltempo op, die bangers zoals dat dan in vaktaal heet.

De rappers weten wat ze moeten doen, A$AP Rocky voorop, en lossen elkaar af of vullen elkaar aan in hun rhymes. De timing en frasering zitten perfect. De industriële no-nonsense beats hakken er stevig in. Geen hiphop light met allerlei r&b-invloeden hier. Neen, het is pure en onversneden woord- en beatkrachtpatserij.

Het tempo mocht nu en dan toch eens naar beneden, en dan werd A$AP bijgestaan door gitarist Joe Fox. Spijtig genoeg vielen die tracks op een koude steen, maar gelukkig bestond zijn set vooral uit bangers.

Wij hebben op dag twee voor de rest van het jaar gesprongen. De boxen net niet. (cva)

 

Onze favorieten van gisteren gemist? Die vind je hier!