Best Kept Secret 2015: onze favorieten van dag één

The Pop Group! The Jesus And Mary Chain! Vessels!

Dit weekend zitten we net als vorig jaar weer op één van de meeste charmante festivals van de Benelux: Best Kept Secret in Hilvarenbeek nabij Tilburg. Voor het derde jaar op rij drie dagen de beste (indie)bands van het moment in een bij momenten betoverende omgeving. Iedere dag lichten we de hoogtepunten uit, met voor dag één: 

1. The Jesus And Mary Chain

Toen The Jesus And Mary Chain in 1998 uit elkaar ging, dachten we niet dat we ze ooit weer samen op één podium gingen zien staan. De ruzie die de broers Jim en William Reid toen hadden, was in geen geval te vergelijken met die van de broertjes Gallagher. Het was erger, zonder twijfel, tot ze in 2007 toch een vredespact sloten en weer op tournee gingen.

Waar de ruzies indertijd over gingen, is nog steeds onduidelijk, hoewel het ongetwijfeld over hun debuutalbum 'Psychocandy' ging, dat hen jaar na jaar steeds meer begon te achtervolgen als een spook. Het moet dan ook frustrerend zijn om, in de ogen van het publiek, nooit je debuut te kunnen overtreffen. 'Darklands' was verdienstelijk, 'Automatic' een kleine ramp en over de andere albums werd al snel niet meer gesproken.

Dat, in combinatie met enorme (financiële) druk van platenmaatschappij Creation Records, liet de bom toen in 1998 ontploffen. Dat ze nu, in 2015, hun debuut zo weten te omarmen dat ze het zelfs integraal spelen is even verwonderlijk als mooi. 

Het maakt ons hoe dan ook blij, want 'Psychocandy' is de ideale plaat om live te brengen. De plaat is dan ook het typevoorbeeld van wat je opbouwend noemt. Waar openingsnummer 'Just Like Honey' rustig begint, zelfs tegen het dromerige aan, eindigt de plaat zonder remmingen, met het immers goed toepasselijke 'I'm So Hard'. 

Live valt dan ook alles op zijn plaats en valt het geheel precies binnen de verwachtingen. Het is ruig, beklijvend, hard, gecontroleerd en met overtuiging. Beste band van de eerste festivaldag: check. (Ga dat zien tijdens de Lokerse Feesten.) (jdv)

2. Pissed Jeans

Naast coolste bandnaam van de dag ook wel een van de opwindendste acts van de dag, toch van wat wij mochten zien.

Vuile noiserock met de kantjes er niet volledig niet af. Het klinkt smerig, het is intens en wij houden ervan. Niets zo deugddoend als een ferme bolwassing na een lange festivaldag. Zanger Matt Korvette blaft en spuwt zijn teksten in de microfoon en speelt na een paar nummers al zijn t-shirt uit, want van alles te geven krijg je het warm. Wij begonnen al te zweten door hem nog maar te zien kronkelen over het podium.

The Jesus Lizard, die wij begin jaren 90 dikwijls eens live zagen was een referentie die heel dikwijls in ons opkwam mede door diezelfde bezetenheid van frontman Korvette, die gelukkig op een podium kan staan want zo'n gedrag in het openbaar had hem al in de gevangenis of de psychiatrie gekregen. Met dat verschil dat Korvette niet de misantroop is die David Yow ontegensprekelijk wel is. Neen, Matt Korvette heeft humor en etaleert die ook. Ze is wel een beetje van de lullige soort, maar op de een of andere vreemde manier komt hij er wel mee weg. Ondersteund door manische drums, niettegenstaande de drummer er als een boekhouder uitziet, een bas die als een trein over je heen dendert en een gitaar die zo gevaarlijk klinkt dat hij eigenlijk achter tralies thuishoort krijg je dan ook een compacte sound die direct op de lever mikt. Een uppercut die wij met graagte ontvingen. (cva) 

3. The Pop Group

The Pop Group is al bezig van in de jaren 70 en na een sabbatperiode van een kleine twintig jaar zijn ze terug op tournee sedert begin 2010, met een nieuwe plaat onder hun arm . Hun withete mix funk, noise, dub en punk was de blauwdruk voor veel wat achter hen kwam. Ze worden een beetje gezien als de peetvaders van de post-punk.

In die twintig jaar heeft de band nog niets aan kracht ingeboet. Ze bezetten het podium als een stel jonge honden en ze laten hun tanden zien. En het zijn geen hagelwitte blinkers. Ze konden de grootvaders zijn van een groot deel van het publiek maar de rust opzoeken zit er nog niet in.

Veel bands kunnen hier nog een serieuze punt aan zuigen. Ze hadden er veel zin in en zanger Mark Stewart overtuigde zonder probleem. De ganse band stond er trouwens. Rotsvast, intens en met volle goesting. Hun set was een evenwichtige mix van nieuw en oud materiaal. Want veel fans willen nu eenmaal die oude klassiekers nog eens horen. We hebben er immers 20 jaar op moeten wachten om die live te mogen horen.

Hun muziek is live heel dansbaar, op een vuile manier. Als de term punkfunk nog moest uitgevonden worden dan mocht het zeker voor de sound van The Pop Group zijn. De ritmetandem van bas en drum zijn perfect op elkaar ingespeeld waarover dan ijskoude gitaarlijnen worden gedrapeerd. En de muziek klinkt nog geen seconde gedateerd. Een uitgelezen kans was het vanavond voor de fans van het eerste uur om de band live te kunnen spotten en aan de jongere garde om met deze invloedrijke band kennis te maken. Een visitekaartje dat ze in dat geval met verve afgaven. (cva)

4. Vessels

Vessels was ons niet zo bekend. We hadden al eens vluchtig hun plaat 'Dilate' gehoord, een plaat die je blijkbaar moest horen, maar er zijn zoveel platen die wij moeten horen en onze dag is altijd te kort. Enfin, we gaan u vooral daar niet mee lastig vallen.

Vessels was voor ons dus een zo goed als eerste kennismaking en wij werden aangenaam verrast. Als we op de plaat afgingen – oké, we hadden ze maar eens vluchtig gehoord - dachten wij dat Vessels een puur elektronicaproject was, maar de band is een organisch gegeven van hamerende percussie, gitaar en ook wel elektronica. Door die analoge touch voelt de muziek heel levendig aan. Gans hun set baadde in een knoert van een groove, die met zichtbaar plezier aangehouden werd. De drums eisten de hoofdrol op en zorgen voor het skelet van de sound. Daarbinnen vult de elektronica alles zacht op. De set was dwingend, en mikte op je heupen maar droeg ook een factor chill in zich. Het was zowel dansen onder de tent als in je hoofd. Vessels was met voorsprong het sprankelendste concert van dag één en wij hadden een dwaze gelukzaligheid over ons achteraf. (cva)

Wat we ook nog konden waarderen:

The Libertines. Natuurlijk The Libertines. En het moet gezegd: in een betere conditie hebben we Pete Doherty niet gezien. Of het door de goede invloed van Carl Barât komt, weten we dan weer niet. Verder zagen we nog twee meer dan degelijke optredens: The Tallest Man On Earth wist het hoofdpodium prima te bedwingen en eerder wist festivalopener Kevin Morby (ex-Woods) ook te overtuigen.