Trevor Powers uit Idaho bedacht met ‘The year of hibernation’ de lang gezochte antwoorden op zijn persoonlijke ‘vragen des levens’. We horen een ietwat onzekere twentysomething, de ‘kinderjaren’ nog maar net voorbij, zelfstandig maar met de nodige, gezonde angst, zoekend naar stabiliteit. Dit alles manifesteert zich in vrij dromerig en lieflijk klinkende songs, noem het door de warme fuzzy lo-fi sound gerust ‘sympathiek’. Maar achter deze opgetrokken regenboogkleurige melodieën horen we toch vooral mistige landschappen doordrenkt met melancholie. Wat Powers hier maakt, is eigenlijk een soundtrack bij de overgang van jong volwassene naar vol volwassene met de daarbij horende omgeplooide hoekjes der indentiteit.
Van de korrelige veredelde plaatintro ‘Posters’, met lieflijke gitaarriedel en ietwat makkelijke drumcomputer, tot de echoënde arietta’s in het strakkere ‘Cannons’ en het huilende crescendo van passie, genaamd ‘July’, genoeg goud voor uitgebreide graafwerken.
In feite heeft Youth Lagoon twee gezichten, enerzijds de spaarzame kant die de mix mager houdt, de dingen rustig de tijd gevend om langzaam te ontwikkelen. En anderzijds de consumerende die de mix aanvet met synths, percussie, gitaar en ander lawaai, als een muur op ons afstormend. Wat misschien wel een overdreven woord is, daar het nog steeds een muur met satijnen kussentjes betreft. Deze dubbelzijdige aanpak klinkt op papier tegenstrijdiger dan op plaat. Laat het duidelijk zijn, de songs vormen hier wel degelijk één afgerond geheel, al houden we meer van veelhoeken..
Want de songs blijven wel wat timide. Nergens worden ‘de regeltjes’ doorbroken, nergens krijgen we een gevoel van interessante, oprechte opwinding. Het geheel had iets scherper gemogen, wat niet wegneemt dat dit een mooie, oprechte lo-fi popplaat is, doch zonder al te veel spitsvondig geëxperimenteer. De ethos is er wel, evenals de logos, maar aan overtuigende, ware pathos ontbreekt het hier toch een beetje. Daar de ware ziel en een eigen unieke stempel, karakteristiek voor de nieuwlichterij aan uiterst diverse, eigenzinnige slaapkamerartiesten als Dirty Beaches, Atlas Sound, Idiot Glee, Ducktails, US Girls en consorten nergens te bespeuren valt.
Ondanks de reverb zang is en blijft dit een veilige plaat. Trevor Powers koos voor de makkelijke weg van carrièrebouwen, wat we hem natuurlijk nergens kwalijk mogen nemen. Ook de timing was vooral perfect, na jaren van veel risicovoller werk van bovengenoemden was het genre klaar voor een doorgang naar het landschap van de ietwat commerciëlere niche. En toch blijft er genoeg bagage om ons op het einde nog nét te overtuigen, daar de nauwkeurig uitgebalanceerde set van liederen samengesteld zijn met de feeling van een ontegensprekelijk talent voor melodie.
Reageer