Wolfgang Amadeus Mozart, ‘Keyboard Music, Vols. 8 & 9’

Welbespraakte vingers

Telkens wanneer je denkt dat Kristian Bezuidenhout het fenomenale niveau van zijn vorige opname onmogelijk kan overklassen, kom je bedrogen uit. Telkens wanneer je denkt dat de pianist Mozarts mooiste partituren op een ander volume van zijn integrale cyclus heeft gebundeld, kom je bedrogen uit. En telkens wanneer je denkt dat dit heerschap niet nog spitanter uit de hoek kan komen dan voorheen, kom je bedrogen uit. Je zou voor minder blindelings in de Zuid-Afrikaan geloven.

Met een bundeling van het achtste en negende volume van zijn serie Mozart-opnames voor Harmonia Mundi, is zijn project inmiddels ten einde. Het heeft de luisteraar om en bij de negen uren pure luistervreugde opgeleverd. Divers samengestelde programma’s, oog en oor voor de combinatie van meer obscure partituren met de grote klassiekers en minutieus uitgekozen instrumenten die de sfeer van het classicisme ademen maar tegelijk stevig in onze tijd verankerd zitten: het is hoe Bezuidenhout als kind van zijn tijd hulde brengt aan muziek die al te vaak als anachronistisch wordt geëtiketteerd.

Wie de grappen en grollen van Mozart ouderwets noemt, heeft zijn of haar voeling met het tijdloze verloren. Hetzelfde geldt trouwens voor de meer melancholieke registers die de componist opzoekt. Ook daar overstijgt Mozart zijn 18e eeuw. Precies in het bewaren van het evenwicht tussen de tijdsgeest van de componist en de onze toont Bezuidenhout zich als een waar meester. Hij laat, net zoals dat geldt voor de grote literatoren trouwens, zien dat kunst het moment van zijn genese telkens weer overstijgt, ook wanneer de kunstenaar in kwestie zich bedient van de taal en de gangbare stijl van die bewuste periode.

Jazeker, Mozart oreert in het alom gekende classicistische idioom. In het 'K. 545' doet hij dat echter met een onwezenlijke creativiteit. Minder bezadigd en des te meer op zoek naar avontuur, wordt het 'K. 279' dankzij het delicate vingerwerk van Bezuidenhout een ware streling voor de trommelvliezen. Ook de variaties 'K. 179' zijn opwindend, hoewel het voornamelijk de latere werken zijn die dit album optillen. Sonates, kleinere vormen, variatiereeksen: Mozart laat zijn lumineuze geest almaar minder aan banden leggen door de dogma's van de vormenleer na te leven, weliswaar zonder alle axioma’s op de helling te zetten.

Lang geleden deed Mozart wat Bezuidenhout vandaag doet: vanuit de wortels van de traditie de muziek van de toekomst laten floreren. Schoonheid zonder houdbaarheidsdatum, vers van de pers.