Wolfgang Amadeus Mozart, ‘Violin concertos 1 & 5, Sinfonia concertante’

Wonderkind draagt vrucht

Veel hebben Wolfgang Amadeus Mozart en Vilde Frang ogenschijnlijk niet gemeen. Tussen hen gapen niet alleen twee eeuwen socio-politieke vooruitgang, een bibliotheek vol muziektheoretische traktaten en de kloof der seksen, maar ook een door de tijd grondig gewijzigd schoonheidsbesef.

Aan het einde van de achttiende eeuw lag het misschien voor de hand dat Mozarts partituren zus of zo moesten worden uitgevoerd, tegenwoordig zijn verschillende stromingen gangbaar. Problematisch? Of net bodemloos boeiend?

Met een van haar lievelingscomponisten heeft Frang alvast gemeen dat ook zij kan doorgaan voor een wonderkind. Pas twaalf jaar oud was ze toen ze aan de zijde van Mariss Jansons blijk gaf van haar uitzonderlijke talent. Ondertussen heeft de Noorse violiste zich vooral bekwaamd in het romantische repertoire, wat niet wegneemt dat ze evenzeer verknocht is aan Mozart.

Gevaar is dat een in romantiek geroutineerde soliste het emotionele gewicht van de negentiende-eeuwse literatuur meeneemt naar haar lezing van classicistische werken. Frang valt echter helemaal niet in die valkuil. Ze doet er juist alles aan om het sentiment te omzeilen, wat resulteert in verrassend eerlijke, loepzuivere adagio’s in zowel het eerste als het vijfde concerto.

Geen larmoyante klaagzangen, wel oprecht lyrische toondichten: delicaat ontspint de violiste het breekbare weefsel van Mozarts immer uitgepuurde schriftuur. Zelden manifesteren deze werken zich in hun totaliteit als partituren die ontdaan zijn van overbodig ornament. Elke muzikale beweging die Frang inzet, krijgt de weerglans van een fundamenteel kapittel binnen Mozarts artistieke testament.

De Noorse kleedt de concerti uit tot alleen de kern overblijft. Ook dirigent Jonathan Cohen stript de orkestpartijen overigens van hun overtollige tooi. Zijn onverdroten ensemble Arcangelo stort zich met overgave op de begeleidende rol, die zich gracieus rondom Frangs fluwelen klank vouwt.

Ook de ‘Sinfonia concertante’ krijgt een bijzonder eerlijke uitvoering. Cohen en co tillen het ornament op en plaatsen het op hetzelfde niveau als het thematische materiaal, waardoor het publiek ten volle Mozarts compositorisch vernuft kan smaken.

Maxim Rysanov is niet de gedroomde tegenspeler voor iemand met het doortastende inzicht van Frang, maar dat sluit gelukkig niet uit dat ook deze interpretatie stijf staat van wonderbaarlijke details en ongeveinsd gevoel. Jazeker, volgens sommigen te knapperig, te gretig, te gulzig, te jeugdig en te weinig voorzichtig. Maar waarom voorzichtig zijn met muziek die zo gulzig het schone bezingt?

Details Album
Wonderkind draagt vrucht
Viool: Vilde Frang
Orkest: Arcangelo
Dirigent: Jonathan Cohen
Altviool: Maxim Rysanov
Label: Warner Classics
Distributie: Warner Music Benelux