Wilco, AB Brussel

Alweer een voltreffer

Wilco, de gevestigde waarde in het concertlandschap, die gaat voor zijn zaak en zelden zijn publiek teleurstelt.

Frontman Jeff Tweedy kent de knepen van het vak. Als geen ander verstaat hij de kunst om het publiek te vervoeren in openingsongs als ‘One Sunday Morning ‘ en ‘Poor Places’, om het dan enkele nummers later te doen rillen als een rietje tijdens het gitaarsamenspel met Pat Sansone in ‘Impossible Germany’ en naar het einde toe datzelfde publiek opnieuw te bedaren met het Beatlesachtige ‘Hummingbird’.

'I just wandered if you had a good time, nothing more... Okay?' liet Tweedy in een bijna arrogant bescheiden bui vallen, nadat een fan, ongeveer in de helft van het optreden net iets te luid 'you are great' door de zaal had geroepen.

Inderdaad, hun concert was ‘great’, en dat is nog de lichtste vorm van exaltatie dat je over het optreden kan neerschrijven.

Wilco doet het weer. Met de nadruk op ‘weer’, want het wordt 'weer' zoeken, zeg maar graven... naar fouten tijdens de show. Niet dat die fouten van zo een essentieel belang zijn voor dit stuk. Wel eerder voor het zoeken naar een manier om de superlatieven, die we al eerder over het optreden op ons blad hadden neergepend, te nuanceren, om niet al te zwaar te gaan overdrijven.

En dat die fouten moeilijk te vinden zijn, in de technische aspecten dan toch, daar is weinig discussie over. Tweedy en co zijn masters in het live brengen van hun werk. Sterke gitaarsolo’s, Glenn Kotche die uitblinkt met zijn drumwerk, prachtige zang en  multi-instrumentalist Pat Sansone die dat geheel elegant afwerkt. Zoals tijdens de opener ‘One Sunday Morning’, waarbij hij met zijn piano zo veel gevoel aan het liedje gaf, dat het een superieur niveau bereikte.

Je kan spreken over een vorm van perfectie. En onmiddellijk ook over  het onlosmakende gevaar voor de samenhorende saaiheid die in die perfectie binnensluipt, net zoals het dat deed in de laatste dertig minuten van het concert. Hun optreden had gerust wat korter mogen zijn. Te weinig afwisseling naar het einde toe en de bisnummers die niet echt veel meerwaarde brachten.

Wat Tweedy deze keer weer heeft neergepoot in Brussel is enorm positief onthaald, zowel bij oude getrouwe fans als bij prille jonkies die deband nog maar pas ontdekt hebben, en dat heeft wellicht ook veel met hun laatste plaat te maken, waarvan de songs op het podium experimenteler, meer vernieuwend klinken dan wat andere, meer 'ouderwetse' nummers op vorige platen ooit al gedaan hebben.

Wilco blijft een aanrader. Als een donderslag bij heldere hemel die valt op de hoofden van het publiek, zo speelt de band met tijd en geluid, van voltreffer naar voltreffer. En dat doet de band met zo een overrompelende overtuigingskracht dat het publiek na afloop een beetje verweesd achterbleef.

Details Concerten
Concert datum:
2 maart 2012
Jaar:
2012
Tracks:
  • One Sunday Morning
  • Poor Places
  • Art Of Almost
  • I Might
  • At Least That's What You Said
  • I Am Trying To Break Your Heart
  • One Wing
  • Bull Black Nova
  • Black Moon
  • Spiders (acoustic)
  • Impossible Germany
  • Sky Blue Sky
  • Whole Love
  • Box Full Of Letters
  • Born Alone
  • War On War
  • Dawned On Me
  • A Shot in the Arm
  • Hummingbird
  • BIS: Theologians
  • BIS: I'm The Man Who Loves You
  • BIS: Red-Eyed and Blue
  • BIS: I Got You
  • BIS: Outtasite