V/C, ‘Lieder an die ferne Geliebte’

Oprechtheid als hoogste goed

Veelvuldig is hij al opgenomen, Beethovens aangrijpende liedcyclus ‘An die ferne Geliebte’. Ongeveer een kwartier klatergoud is het, een delicate sculptuur in het auditieve equivalent van broos kristal. Wie in de bibliotheekrekken een album probeert op te dissen met eenzelfde kwaliteit als de recente interpretatie van tenor Mark Padmore en toetsenist Kristian Bezuidenhout, loopt bijzonder veel kans van een kale reis terug te keren.

Nochtans zal niet iedereen gewonnen zijn voor de dramatische expressiviteit en de directheid van Padmore’s stijl. Hij weigert door opnametechnici een laagje vernis over zijn stem te laten leggen. Zijn esthetisch ideaal is integendeel dat van ongeveinsd gevoel, van opborrelende intuïtie, van absolute fragiliteit, met oprechtheid als hoogste goed.

Een wereld van verschil is het met de nochtans evenzeer vertederende interpretatie van Christian Gerhaher, een paar jaar geleden verschenen bij Sony. Diens lezing zette meer in op noblesse en op de onaanraakbare perfectie van Beethovens schriftuur, en minder op het pathetische potentieel dat Padmore met fluwelen handschoenen openbreekt, op maat van de tekst. Zijn feilloze dictie sprankelt, de kwetsbaarheid van zijn tenor ontwapent: zangers even oprecht als Padmore zijn een grote zeldzaamheid.

Dan is er nog Kristian Bezuidenhout, wiens keuze voor een pianoforte in principe in verkeerde aarde zou kunnen vallen. Vormt de sonoriteit van de hedendaagse vleugel geen beter draagvlak voor de melancholische diepte van deze liederen, waarvan Beethovens liefdesweeklacht het emotionele hart vormt? Misschien wel, maar zet Bezuidenhout aan een historisch instrument en de wonderen zijn veelvuldig. Telkens weer.

De ritmische koketterie in het met fijne humor besprenkelde ‘Aus Goethes Faust’, het gewichtige verdriet in Haydns ‘She never told her love’ en de ondefinieerbare mystiek in ‘Hark!’: zoals Bezuidenhout het klavier hier laat oplichten, zo heeft niemand het hem voorgedaan. In de drie liederen van Mozart koppelt de Zuid-Afrikaan dan weer een ondeugend spel met tempo (‘Das Veilchen’) aan de weerloze schoonheid van een met improvisatoire flair in elkaar gestoken ‘Abendempfindung’.

Niets klinkt gekunsteld in de handen van dit duo. Alles lijkt spontaan op te wellen uit een bron van creativiteit waar beide musici schijnbaar ongelimiteerd toegang toe hebben. Van de ongebreidelde vreugde van ‘Adelaide’ tot de stilte van ‘Abendlied unterm gestirnten Himmel’, deze twee kinderen van de muzen genereren schoonheid voor de lieve lust van de schoonheid zelf.

Details Album
Oprechtheid als hoogste goed
Tenor: Mark Padmore
Pianoforte: Kristian Bezuidenhout
Label: Harmonia Mundi
Distributie: Harmonia Mundi
Copyright foto: Marco Borggreve