V/C, ‘The Glass Effect – The music of Philip Glass’

Zo doorzichtig als Glas(s)

Lavinia Meijer bouwt bruggen. De Nederlandse begon haar carrière weliswaar als traditionele harpiste, maar sinds ze van Channel Classics de overstap maakte naar Sony boort ze een repertoire aan dat een lekenpubliek zou kunnen overhalen om zich in klassieke muziek te verdiepen. Zo bracht ze eerder de albums ‘Passaggio’ (integraal gewijd aan Ludovico Einaudi) en ‘Voyage’ (met muziek gaande van Debussy, Ravel en Satie tot Yann Tiersen) uit. ‘The Glass Effect’ balanceert op de rand tussen populaire cultuur, minimal music en modern klassiek – een evenwicht dat Meijer probeert te behouden door onder meer Bryce Dessner, gitarist bij The National, een compositie te laten afleveren.

Netjes verdeeld over twee schijfjes staan enerzijds Meijers eigen adaptaties van tien van Glass’ twintig etudes voor piano en anderzijds stukken van figuren die door Glass geïnspireerd zijn. Die dimensieverbreding had razend interessant kunnen zijn, maar eigenlijk is ‘Night loops’ van de in New York gevestigde Ellis Ludwig-Leone de enige echt opzienbarende creatie. Aan de hand van elektronica en repetitieve structuren genereert de piepjonge componist een aanstekelijke groove, waar Meijer poëtisch bovenop zweeft.

‘Lift off’, een arrangement van Glass’ muziek voor ‘Koyaanisqatsi’ overdrijft dezelfde ingrediënten, en wordt bijgevolg een kitscherige song zonder de diepte die het origineel wel bevatte. De bewerkingen van nummers van Ólafur Arnalds en Nils Frahm mogen er verder zijn, maar werkelijk ontroeren doen ze niet. Dat ligt zeker niet aan Meijers piekfijne hertalingen voor harp, nog aan haar excellente vertolkingen. Wat niet in de muziek aanwezig is, kan een bewerking echter ook niet oproepen. Nico Muhly vervolledigt de tweede cd met aardige partituren, die dan weer wel een verhaal te vertellen hebben.

De essentie van ‘The Glass Effect’ wordt echter gevormd door het werk van Glass zelf. In diens etudes tekent zich de evolutie af van een componist die ruim twintig jaar bleef zoeken naar een definitieve vorm, een grote zeggingskracht met minimale middelen. Op sommige momenten vindt hij die niet, elders wel. Meijers uitvoeringen zijn beklijvend doorheen de passages waarin subtiele rimpelingen in het oppervlak van de muziek een drastische verschuiving van de emotionele betekenis teweegbrengen.

Meijers technische elegantie, de trefzekerheid van haar toucher en de totaalbalans die nergens verstoord geraakt: het betekent dat de harpiste nog steeds tot de wereldtop behoort. Als het even kan: volgende keer een album zonder crowdpleasers?

Details Album
Zo doorzichtig als glas(s)
Harp: Lavinia Meijer
Label: Sony Classical
Distributie: Sony Music