U2, Koning Boudewijnstadion

U2 geeft uitstekend voorproefje van Live8

De laatste keer dat er zoveel rond een concert te doen was, was toen Radiohead met hun rugzak - en vooral tent - even op de weide van Werchter gingen kamperen. Maar van zodra U2 bekend maakte dat het zijn Europese tournee in België wilde starten, was het weer van dat: de tickets vlogen in geen tijd de deur uit en de zwarte markt tierde, spijtig genoeg, weer welig. De afgelopen week kon je ook geen enkele krantenpagina omslaan, geen radio of tv opzetten zonder met de band uit Ierland om de oren geslagen te worden. Dat de verwachtingen hoog gespannen waren, spreekt voor zich…

Een goede opwarming voor de match is in sportmiddens heilig, maar ook voor concerten geldt die regel. The Thrills en Snow Patrol mochten openen voor U2 en deden dat met wisselend succes. The Thrills stonden er maar slapjes bij, maar hun resem radiohits (“One horse town”, “Whatever happened to Corey Haim”…) sloegen wél aan bij het publiek. Het omgekeerde scenario bij Snow Patrol: die konden duidelijk het stadion met hun geluid en présence vullen. Maar een gebrek aan gekende nummers lokte dan ook weinig respons uit, een eerste Mexican wave en het daarop volgende uitbundig applaus niet te na gesproken.

Bij U2 zelf zaten beide elementen meteen goed. De band kan dan ook terugvallen op een backcatalogue die ondertussen al 25 jaar oud is, maar geen seconde gedateerd klinkt. Want niet alleen nieuwe toppers als opener én bisafsluiter “Vertigo” deden het uitstekend. Ook ouder (voor "niet-fans" minder gekend) werk als “The Electric Co.” uit “Boy” of “Bullet the blue sky” uit “The Joshua tree” kon op veel bijval rekenen. Maar vooral de U2-hitjukebox deed het Koning Boudewijn-stadion ontploffen: “Sunday bloody Sunday”, “Pride (in the name of love), en “Beautiful day” (met op het einde een toefje “Here comes the sun” van The Beatles) - need we say more? “One” bleef ook in dat grote stadion heel intiem, met frontman Bono op gitaar. We kregen hem trouwens te zien zoals we dat van hem gewoon zijn: de man durft al wel eens het podium te verkennen. In die mate zelfs dat als je even niet oplette, je moest zoeken waar hij nu precies uithing. Showman eerste klasse, zo veel is duidelijk. Want hoewel de rest van de band ook zijn plaatsje in de spotlights verdient én kreeg op de twee catwalks die uit het podium ontsproten, is het in de eerste plaats toch vooral rond hem te doen. Zijn charisma speelde hij deze week niet alleen uit bij de Europese Unie, maar ook tijdens het concert. Dat leek soms meer dé ultieme versie van Live Aid te zijn: love en peace (niet toevallig ook de titel van een U2-nummer), en vooral solidariteit waren meer dan ooit de boodschap. Of het nu ging over de overdreven sterfte in Afrika of de onverdraagzaamheid tussen de verschillende geloofsgemeenschappen: het moet eindigen. “Coexist” is Bono’s boodschap die op luid gejuich onthaald werd, terwijl achter hem op het reuzenscherm dat woord, vlaggen van noodlijdende Afrikaanse landen, de Rechten van de Mens of een steunend sms-nummer geprojecteerd werden (bedankt voor het sms’je terug trouwens, Bono, we passeren wel eens op www.detijdloopt.be). In vergelijking met vorige tournees heeft de band het trouwens best sober gehouden: buiten dat reuzenscherm en een resem felle lichten vooral geen enorme citroenen of vuurwerk. Dat moest er via de muziek komen, en dát is voor het grootste stuk ook geslaagd. Want ondanks het slechte geluid en het weinig creatief spelen van hun songs, zorgde U2 vooral voor twee uur die deden verlangen naar nog meer. En dat wil wat zeggen…

Details Concerten
Concert datum:
2005/06/10 00:00:00
Copyright afbeeldingen: U2
Locatie: Koning Boudewijnstadion Brussel