U2, Koning Boudewijnstadion

Singing in the rain

U2 is een van de weinige bands in het hedendaagse circuit die een stadium kunnen vullen, inpalmen en omhelzen. Hun hits zitten zo diep in het collectieve muziekgeheugen gegraveerd dat ze er voor de setlist maar het kiezen naar hebben. En hoewel laatste langspeler ‘No Line on the Horizon' niet evenveel potten brak als pakweg ‘Achtung Baby', staan er wel weer enkele instant klassiekers op. Ze proberen hun grenzen niet alleen op muzikaal vlak te verleggen, ook qua stage design moeten we je niet meer vertellen dat ze redelijk baanbrekend bezig zijn. Twee dagen lang stond ‘The Claw' terug op zijn geboortegrond en 140 000 mensen mochten oordelen of hun ticket nu echt z'n geld waard bleek te zijn.

En we moeten eerlijk zijn: weggegooid geld, it ain't. Al moest je er wel iets voor over hebben. Aankomende toeschouwers werden getrakteerd op een stortbui-met-onweer van jewelste. Daardoor tekende ‘De Klauw' wel mooi af tegen de donkere hemel - dat zicht kan tellen qua entree -, maar verder vond ons doorweekte zelf er niet veel aan. Interpol speelde vanwege de aanhoudende regen onder een tentje. Het was geen zicht en goed klinken deed het ook al niet. Eentonig, slaapverwekkend en als het al op iets inwerkte, was het onze geeuwspier. ‘Heinrich maneuver' bracht de broodnodige variatie, maar verscheen pas op het einde van de set en toen was het kalf al verdronken.

De U2-fans zijn intussen zo vertrouwd met de opbouw van de show dat zelfs ‘Space oddity' wordt meegebruld. Het instrumentale ‘Return of the stingray guitar' nam het van daar naadloos over en dat was - verrassend genoeg - het enige nieuwe nummer dat ze speelden. Dat liet wel ruimte open in de setlist voor minder frequent gespeelde songs zoals ‘Bad' en ‘Hold me, thrill me, kiss me, kill me'. Het laatste was trouwens niet echt op z'n plaats in de bisronde, maar voor de rest balanceerde de set uitstekend tussen bommen van nummers - ‘Vertigo', ‘Get on your boots' en ‘Where the streets have no name' - en rustigere, maar daarom niet minder emotionele passages zoals ‘With or without you', ‘I still haven't found what I'm looking for'.

‘Miss Sarajevo' was misschien wel het hoogtepunt van de avond. In de gietende regen, met bliksem op de achtergrond en Bono die de rol van Pavarotti op zich neemt met de welbekende uithaal 'L'amo-o-o-ore' spreidde het publiek de armen ten hemele. Zoveel pathos kan potentieel dodelijk zijn maar het moment leende zich ertoe. Na zoveel jaren er toch nog de spontaniteit in houden - duik al eens het publiek in, spuit al eens een fles champagne leeg, haal al eens een meisje op het podium - terwijl ze spelen als een goed geoliede machine ... Een evenwichtsoefening die slechts bemoeilijkt werd door een klein technisch probleem tijdens ‘Elevation' (dat desondanks overeind bleef), te luid afgestelde bas bij het begin van het optreden of wat miscommunicatie. Tekenen van hun menselijkheid, met andere woorden.

Hoe dichterbij je staat, hoe meer je gaat naar de essentie van een rockshow. Vier mannen op een podium, zij het een groot podium met een nogal spectaculaire videowall/cilinder/frietzak. Zit je in de tribune, dan zie je het volledige plaatje mét verlichtte ‘Klauw', maar zijn Bono en co kleine stipjes aan de wand en lijk je bij momenten meer naar een concertfílm te kijken. Politiek, sociaal engagement; het kreeg z'n rol in de show, maar gelukkig ging de muziek met de hoofdrol lopen. Misschien geen openbaring meer, wél topentertainment. 'Thank you for the Irish weather', indeed.

Details Concerten
Concert datum:
2010/09/23 19:56:20
Copyright afbeeldingen: Island
Locatie: Koning Boudewijnstadion Brussel