U2, Giants Stadium New York

360 graden Fahrenheit

Net op het moment dat U2 op zijn site zijn Belgische concert aankondigt (concrete datum nog niet bekend), stond de band woensdag een eerste keer in het Giants Stadium in New York. Vergelijkbaar met het Koning Boudewijnstadion in Brussel, maar als we het goed kunnen inschatten qua capaciteit nog een stuk groter. Het concert dat de Ieren gaven, was eigenlijk voor vandaag gepland, maar het werd verplaatst. Misschien daardoor dat 'uitverkocht' niet helemaal uitverkocht leek.

In de kuip zelf was er nog wat ruimte om te staan - misschien niet eens zo slecht - en ook redelijk wat rode stoeltjes in de tribunes bleven leeg. Onterecht. In de eerste plaats omdat niemand minder dan Muse het voorprogramma verzorgde, en zelfs van de meest pure U2-fan veel applaus kreeg. Het leek bijna alsof U2 zelf al stond te spelen: de overgave van Matt Bellamy en co werkte zeer aanstekelijk, met nochtans veel werk uit het pas gereleasete 'The resistance', en als absolute hoogtepunt en afsluiter de wereldsong 'Knights of Cydonia'.

Dat U2 een uitstekende liveband is, is al jaren geweten, dus dat is ook in deze recensie geen nieuws. Dat het viertal scherper staat dan ooit misschien wel. De songs hebben nog nooit zo goed geklonken, frontman Bono blijft zijn charismatische zelf en liet de predikant in zich voor het grootste deel thuis. Ideaal, want zo kon de muziek weer primeren. Waarbij opvalt dat de songs uit de jongste 'No line on the horizon' verdienstelijk zijn, zelfs niet misstonden in de set, maar - zoals het vaak gaat - verre van dezelfde respons uitlokten als de U2-klassiekers. En die waren er ook bij sloten: 'New Year's Day', 'Where the streets have no name', 'One' - dat laatste met een warme, zelfs grappige bijdrage van Desmond Tutu.

Ook onze Frank De Winne in het ruimtestation ISS was videogewijs van de partij (niet live weliswaar), met een woordje van dank van Bono. Die nog wel meer Belgen erkentelijk mag zijn. Het indrukwekkende podium en de videoschermen zijn voor een groot stuk van Belgische makelij. En wat voor een podium! De grote klauw die het podium als het ware in zijn greep houdt, valt uiteraard meteen op. Maar het is het 360-gradenconcept dat van deze U2-tour een hele beleving maakt. Meteen rond het podium staat al een moshpit vol publiek. En dat wordt op zijn beurt omgeven door een catwalk die het Bono, gitarist The Edge en bassist Adam Clayton mogelijk maakt elke hoek van het stadion een full frontal te geven. En wat met drummer Larry Mullen Jr.? Ook zijn drumkit deed tijdens een van de songs een rondje.

Toch leverde de show niet de absolute punch die je misschien zou verwachten. Twee meer esoterische nummers deden het niet echt voor ons. En de odes aan Bruce Springsteen (woensdag zestig) en Jackson-producer Quincy Jones (in the house!) waren dan wel sweet (hoorden we ook in onze omgeving), toch kwamen de covers (van Springsteen speelde U2 'She's the one' met een lijntje 'Desire') niet helemaal tot hun recht, in een performance waar we verder het woord 'indrukwekkend' al eens voor zouden bezigen.

Details Concerten
Concert datum:
2009/09/23 10:22:31