tUnE-yArDs, Les Nuits 2014

Eindeloze wasbeurt van drum- en stemloops

''Nikki Nack' kan soms klinken als een loslopend wild dier dat niet meer te temmen is', zei Merrill Garbus in de aanloop naar haar derde album. Dat is net haar doel: tracht het niet juist te doen, maar sta er gewoon met beide voeten middenin. Met een spirituele trip naar Haïti als inspiratiepoel, heeft de artieste weer een merkwaardige plaat gerealiseerd, waar lichtzinnig speelse ritmes misleidend flirten met zwaarmoedige maatschappelijke context. Moeilijk te ontrafelen bij een eerste luisterbeurt, maar er zal dan ook geen muzikaal fijngevoelig mens zijn die het daarbij laat.

Voor die typerend vrolijke tUnE-yArDs-energie zakten we af naar haar Nuits-passage in het Koninklijk Circus. De bezetting bestaat uit Garbus en vriend/bassist Nate Brenner, plus een percussionist en twee backing vocals met aardig wat dancehall-swag. Wat een wandelend kleurenpallet was de eigenzinnige Amerikaanse vanavond: nog meer flowerpower op het podium zou voor een hooikoortsuitbarsting zorgen!

De oude vertrouwde tUnE-yArDs-formule wordt ook bij deze tour verder gezet: bij de opbouw van de nummers worden zowel haar drumlijnen als vocals slag voor slag en noot voor noot toegevoegd aan die oneindige wasbeurt van loops. Het is die discipline die haar de ruimte geeft om zo verdraaid rijkelijk te layeren. Voeg daar haar versterkte ukelele aan toe en je hebt de complete degustatie.

Dat tribale krachtveld van loodzware drumpercussies is onmisbaar geworden in de sound van de band. Hoe hilarisch is het om haar een loop zoals in ‘Gangsta’ met haar stem te zien opbouwen? Haar gelaatsuitdrukkingen zijn goud waard. Op zulke momenten komt het concert wat over als een onbeschaamde soundcheck, te bedenken dat ze het enkele keren opnieuw moest proberen opbouwen. Eens ze in de juiste zone is, kan het haar evenwel niet nagedaan worden.

Maatschappelijk geëngageerd. Knettergek. Tropisch. Onwennig met momenten. Lichtjes Afrikaans geïnspireerd. Strenge gelaatsuitdrukkingen. Cheesy oneliners. Er zweven veel indrukken over de innemende frontvrouw door onze gestimuleerde geest, maar de complete persoonlijkheid is moeilijk vast te pinnen. Het is een soort van chaotische laagjestaart  waarna je een goeie Calvados zou kunnen gebruiken om het te verteren, wat ook van haar muziek gezegd kan worden. Maar boven alles heeft Garbus een gedenkwaardig concert neergezet dat we zelf niet willen verteren, laat het geen geheim zijn dat we nochtans grote Calvados-fans zijn.