Sylvie Kreusch, Les Nuits

Wat hadden we uitgekeken naar de wedergeboorte van Sylvie Kreusch. Na een veel te vroeg afscheid van Soldier’s Heart in december 2016, was het – buiten enkele verschijningen bij Warhaus – lang wachten op het werk van deze femme fatale. Met haar eerste en voorlopig enige single ‘Seedy tricks’ onder de arm, betrad ze samen met twee percussionisten het intieme podium tijdens Les Nuits.

Haar stijl omschrijft Sylvie als dansbare, Afrikaanse, voodoo/witchy pop. Komt er in ons op: bezeten sjamanen die rond een kampvuur ergens in een Afrikaans huttendorpje lopen te ijlen. De opluchting was groot toen Sylvie gewoon als Sylvie verscheen, nog even eigenzinnig als weleer. Dat Kreusch muzikaal niet heeft stilgezeten, werd meteen duidelijk tijdens openingsnummer ‘Counting’. Als een wulpse dame zong ze van tu-du-tu-du-tu en eigende ze zich de aandacht van het publiek onmiddellijk toe. En hoorden we daar nu onze vriend Drake plots aanrukken met zijn ‘One dance’? Maar nee, met de song ‘Egypt’ bracht Sylvie Kreusch deze swingende beat tot een exotischer, frisser niveau.

Wanneer we ‘Tinush’ te horen kregen, hadden we plots een déjà-vu. Bij wijze van visioen verbeeldden we ons dat Soldier’s Heart herrezen was. We hoorden weer die zonderlinge synths, rigide drums en het geweeklaag van ons aller geliefde frontzangeres. Natuurlijk is die band nooit ver weg als de spilfiguur zelf met haar eigen muziek komt aandraven.

Sylvie bracht met ‘Wild love’ haar debuutconcert naar een apotheose. Op de tonen van een trage, repetitieve drum toonde ze zich meester van de melodie. Daar waar ze het bij sommige songs uitschreeuwde, of zich net verloor in parlando, zette Sylvie hier een prachtige zanglijn neer waarin ze haar excentrieke stem etaleerde. Heel even beeldden we ons in dat we naar een nieuwe song van Hooverphonic aan het luisteren waren. Zij prikte in het voodoo-popje, het publiek werd geroerd en ontroerd. En zoals een zichzelf respecterende apotheose betracht, eindigde ‘Wild love’ met een modulatie. Of twee.

Na een zinderende drumsolo van de twee uitmuntende percussionisten haalde Kreusch haar ‘Seedy tricks’ boven. Voodoo-poppengewijs danste, of beter kronkelde, ze op de begeesterende drums. Enkel jammer dat de exotische en bizarre percussie plaats had gemaakt voor een te strakke rockdrum. Juist in die uitheemse klanken zit de kracht van Sylvie Kreusch’ muziek.                                         

Dan kwam ‘Just like a fyah’, ofwel Sylvie Kreusch goes Spice Girls. Deze cheesy popsong gaf een verrassende wending aan het voor de rest eerder alternatieve concert. Of hoe je een middelvinger opsteekt naar alle hokjesdenkers. Om de boel nog wat heter te maken, bracht Kreusch de saxofonen en haar beste danspasjes aan. Swingen geblazen! ‘Please to Devon’ leek zo uit een hitsige jazzclub van vervlogen jaren geplukt en Sylvie swingde wellustig mee.

Wat een eclectisch doch indrukwekkend concert. Sylvie Kreusch schepte hier hoge verwachtingen voor haar debuutalbum, dat (hopelijk) dit najaar het licht zal zien. Niet alle songs waren even beklijvend of onvergetelijk, maar het merendeel is onconventioneel, aanstekelijk exotisch en uitermate dansbaar. Het ziet ernaar uit dat Kreusch niet zomaar een vrijblijvend plaatje zal uitbrengen.

Details Concerten
Concert datum:
2 mei 2018
Jaar:
2018
Tracks:
  • Counting
  • Egypt
  • Come around
  • Voodoo
  • Tinush
  • Wild love
  • Seedy tricks
  • Fuck
  • Just like a fyah
  • Please to Devon