The Stooges, 'Gimme danger'

Zeg het in vijfentwintig woorden

'I do not belong to glam. I do not belong to punk. I just wanna be.' beweert Iggy Pop in de door Jim Jarmusch geregisseerde documentaire 'Gimme danger'. Dat blijkt al bij het begin: Pop laat zich interviewen in een veredeld washok, wars van alle kapsones.

The Stooges leverden tussen '69 en '73 drie langspelers af, waarop ze klonken als een bende losgeslagen psychopaten. Hun geluid werd de daaropvolgende decennia ontelbare keren geïmiteerd, maar zelden geëvenaard. In vergelijking met The Stooges klonken The Doors als een bende wufte poseurs. De muziek die ze voortbrachten klonk rauw, smerig en vooral dreigend. Je hoorde er de echo's in van zowel James Brown, John Coltrane als van de staalwalserijen in de Fordfabriek van River Rouge.

In '99 werkten Iggy Pop en Jarmusch reeds samen voor de ensemblefilm 'Coffee and cigarettes', wat misschien de ongedwongen sfeer verklaart van dit document. Net als bij zijn film 'Ghost Dog' uit '99 doorspekt Jarmusch het beeldmateriaal met een rist fragmenten uit B-films, reclames en tekenfilms. Een passende achtergrond om het bij momenten cartooneske verhaal van deze groep te vertellen.

Het is naar ons gevoel tekenend dat Pop hier verwijst naar het kinderprogramma Howdy Doody en de doofstomme clown Clarabell ('You could never know what he would do next') als inspiratiebronnen. Vijfentwintig woorden, zoveel tekst mochten de kinderen spenderen voor fanmail naar Howdy Doody.  Een paar titels van The Stooges: 'I wanna be your dog', 'No fun', 'Dirt', 'Search and destroy'. Zeg de titel luidop en je weet al hoe het nummer klinkt. Bondigheid maakt muziek.

Dat soort kleine inzichten krijg je in 'Gimme danger' te weinig. Meestal surft Jarmusch hier te veel op algemene kennis en beelden (ja, we weten al lang dat nogal wat concerten van The Stooges eindigden in drama's). De periode dat Iggy Pop voor het eerst kennismaakte met Europa, wordt op een drafje afgehaspeld. Wanneer het contrast tussen The Stooges en het toenmalige hippiecollectief Crosby, Stills & Nash (de Fleet Foxes van de jaren zestig) wordt aangehaald, poneert Pop interessante ideeën over de wisselwerking tussen tijdsgeest en popmuziek. Maar ook dat wringt Jarmusch vroegtijdig de nek om.

Zo valt 'Gimme Danger' tussen twee stoelen in en wordt het een aangenaam wegkijkende documentaire die nergens de intensiteit van The Stooges werkelijk benadert.

 

Details Music DVD
Studio: Dogwoof
Jaar:
2016