Stef Kamil Carlens Inviteert: 'Some of my best friends are songs', Toneelhuis Antwerpen

Eigenzinnigheid troef!

Elk jaar kiest Toneelhuis een gastcurator uit - bij voorkeur een Antwerpse muzikant - die er een week lang de line-up mag bepalen. Na Tom van Laere van Admiral Freebee vorig seizoen was het deze keer de beurt aan muzikant en beeldend kunstenaar Stef Kamil Carlens. 

De kleurrijk geklede frontman van Zita Swoon koos voor bands die in hun weg naar beroemdheid een eigen koers hebben gevaren en er nog steeds met geen stokken van af te slaan zijn: eigenzinnigheid troef dus in de Antwerpse schouwburg. Een hele week lang konden we genieten van internationale kleppers zoals Penguin Café,  het wonderlijk IJslandse Mùm en master songwriter Randy Newsom.

Carlens koos deze keer voor een variétéshow, met tal van acts van veelbelovende Belgische artiesten: The Golden Glows, Flying Horseman, Intergalactic Lovers en Daan Stuyven solo. Gevreesde wachttijden tussen de acts door bleven uit, door een slimme manier van aantreden van de verschillende bands die ofwel voor of achter het doek op het podium verschenen.

Een avond gevuld met variaties en verrassingen. Zo kwam Flying Horseman met enkele songs van hun nieuwe album opzetten, dat officieel pas half april wordt voorgesteld. Ze stelden in één adem ook hun nieuwe bassist voor aan het publiek. Stef Kamil Carlens bracht zelf ook enkele nummers die hij met kleurrijke gitaren en zijn mondharmonica begeleidde. Zijn ingetogen afsluiter over vergankelijkheid ‘After I’m gone’ was een voltreffer.

Het hoogtepunt konden we toeschrijven aan Intergalactic Lovers. Alle eer ging naar de stem van Lara Chedraoui, hun sympathieke zangeres. In combinatie met de uitmuntende akoestiek van de Bourla-schouwburg leek het alsof de zangeres songs als het intimistische ‘Bruises’ en de populaire meezinger ‘Delay’ in het stoeltje naast je zat te zingen, al zat je achteraan in de zaal op het tweede balkon.

Misschien was het een deel van het concept, maar van afwerking was weinig sprake, slordigheid overheerste in de verschillende sets. Zo vergat Stef Kamil Carlens even zijn tekst, vergiste zangeres Chedraoui zich van songtitel - ze verwarde ‘Like a fool’ met ‘Queen of the sighs’- en ging zelfs de geoliede machine Daan bij het begin van zijn set even de mist in. 

Diezelfde Daan wrong zich verder in enkele onverwachte bochten. Zoals in het indrukwekkende stemmenexperiment tijdens Dream, een lied, toegeschreven aan een verslaafde vriendin, dat volgens de zanger een crapuleuze tekst bevatte. Ook enige ironie en zijn typerende humor kon hij niet laten liggen en dat gaf zeker een meerwaarde: een sterke afsluiter, zoveel is zeker.

We kunnen spreken van een geslaagde opzet van Stef Kamil Carlens, om de magie van de steeds weerkerende onvoorspelbare eigenzinnigheid te verwerken in één avond muziek. Op geen enkel moment sloop een monotome saaiheid de zaal in. Elke band bleef net of net niet lang genoeg op het podium en deed ons uitkijken naar een volgende. Tot we zelfs in een lichte teleurstelling op het einde moesten vaststellen dat er na een algemeen applaus geen bisnummer meer volgde.

Details Concerten