Starflam, Donne-moi de l'amour

Een sterke tweede helft

De nieuwst Starflam, "Donne-moi de l'amour", schreeuwt om liefde. Als het van ons afhangt blijft die schreeuw onbeantwoord. "Donne-moi" is een stuk minder opzwepend dan voorganger "Survivant". Of niet' Je houdt een vreemd gevoel over aan deze plaat. Goed' Slecht' De hele plaat zwalp je tussen twee emoties.

Het begint nochtans erg goed. "Ils ne savent pas" lijkt een nummer dat "Survivant" net niet haalde. Het zet de oude lijnen verder uit. Gastzangeres Reggie doet Marie Daulne met glans vergeten, zoals ze dat al vaker live deed.

Maar één zwaluw maakt de lente niet, zo blijkt. "Donne-moi" verzandt snel in drammerig

geneuzel: zware beats, Waals gescandeer, Engelse kreten. Engagement, allemaal goed en wel, maar hou het alsjeblieft tof. Bovenop de verstikkende bas legt Starflam telkens een nieuw riedeltje. Dat kort herkenningsdeuntje zorgt ervoor dat de nummers niet te hard op elkaar lijken, maar ook niet meer dan dat. Zo gaat het een tiental songs lang. We spitsen even de oren voor titelnummer "Donne-moi de l'amour", maar het blijft tandenbijten. En toch wordt het nog leuk. In "Antistatique" klinkt plots een vrolijk discogitaartje - eindelijk! Energie gaat hand in hand met glitterfun. Een zuiderse gitaart en enkele vrouwenstemmen in "L'envers du décor" brengen je er weer helemaal bovenop. Wat triphop in "Monsieur-orange", stadionhiphop in "Dans la spirale" en de nieuwe Starflam wordt alsnog genietbaar.

Zoals het ons, Belgen, wel vaker overkomt: een zwakke eerste helft, maar een schitterende tweede. Jammer dat het kalf al tot de lippen in het water stond.

Details Album
Album:
Donne-moi de l'amour
Copyright afbeeldingen: Hostile/EMI
Platenmaatschappij: Hostile/EMI
Jaar:
2003
Tracks:
  • 1. Intro...