St. Vincent, AB

Pure pop perfectie

Godslastering, anders kunnen we het niet omschrijven. St. Vincent, Annie Clark voor de vrienden, die naar België komt en de AB niet stampvol doet lopen? Onbegrijpelijk. Zelfs een uitverkochte Box, of voor de gelegenheid Ballroom gedoopt, zat er niet in. Nam niemand dan de tijd om haar nieuwe worp 'Masseduction' te beluisteren? Is de fanbase haar voorgaande, hallucinant goede albums vergeten? Of houden we gewoon niet van strakke, zinnenprikkelende shows zoals deze stop op haar Fear The Future Tour?

Geen idee, maar wat we wel weten is: de thuisblijvers hadden serieus ongelijk. Want in het anderhalf uur dat haar deel was, imponeerde St. Vincent moeiteloos. Nu had ze zich de voorbije jaren al geprofileerd als een eigenzinnige artieste, maar wat we in de AB voorgeschoteld kregen, getuigde van lef en onversneden klasse.

Zo deelde ze haar set op in twee delen, die mooi elk een goed drie kwartier omspanden. Beginnen deed ze met haar ‘oud’ werk, maar wie dacht te weten aan wat zich te verwachten, kwam bedrogen uit. Gehuld in wat we maar een roze latex badpak zullen noemen, trapte ze moederziel alleen af in de rechterhoek van het o zo grote podium in de AB. De gordijnen zorgden voor de sfeer en haar fabelachtige stem deed 'Marry me' uitstekend uit de verf komen. Langzaam maar zeker opende het gordijn zich nummer per nummer en St. Vincent schoof stelselmatig door naar elk van de vier microfoons die op het podium stonden. Enkel haar gitaar vergezelde haar, de rest van kwam een tape, maar dat kon de pret niet drukken. 

Want hoe goed is die gitaarlijn van 'Cruel'? Hoe heftig hakte haar solo in 'Cheerleader' er in? Hoe vaak deed de liefelijke Annie in haar badpak niet denken aan PJ Harvey als ze haar tanden toonde? We stonden er vaak bij en keken haar met open mond aan. De setting, die wat deed denken aan Twin Peaks, zorgde voor een mystiek sfeertje waarbij haar experimentele pop volledig tot zijn recht kwam. Nummers als 'Rattlesnake' en 'Birth in reverse' stegen moeiteloos boven zichzelf uit, en een oorverdovend gejuich was haar deel toen het doek een eerste maal zakte.

In deel twee, en na een kostuumwissel, ging St. Vincent gewoon door met haar tour de force. Drie kwartieren restten haar nog en die vulde ze moeiteloos in met een integrale uitvoering van haar laatste album. Zelden worden we nog op zo’n set getrakteerd en het mag gezegd zijn: het was af.

Bij 'Hang on me' keken we nog wat verbaasd rond, maar eens 'Pills' door de AB schalde (met beelden van een interview die ze met zichzelf afnam) waren we vertrokken. 'Los ageles', 'New York', Saviour', ze passeerden logischerwijs allemaal de revue. Hoogtepuntje na hoogtepuntje, met misschien als absolute uitblinker 'Happy birthday, Johnny', waarin haar fabelachtige stem nog maar eens de show stal. Indrukwekkend, hoe ze de aandacht continu wist vast te houden, en dan lag het niet eens aan haar looks, maar puur aan de onversneden klasse. We kenden 'Masseduction' al van achter naar voor, maar live kwam er daar bij moment nog een heel nieuwe dimensie bij. En net dat maakt van een artieste een grootse artieste. Waarvoor hulde.

Hebben we dan niets van minpuntjes? We zouden kunnen klagen over de geringe ‘livemuziek’, maar wie maalt daarom wanneer ze haar gitaar omgespt en haar riffs over het publiek laat stuiteren? Dus nee, wij zagen een straffe artieste, met een show waar duidelijk over nagedacht was. Een uitgekiemd concert, dat zijn gelijke nog niet gezien heeft dit jaar.  

Details Concerten
Concert datum:
23 oktober 2017