Spinvis, Cactus Brugge

Voor altijd, in het licht.

Wat een weekend in Brugge. Vrijdagavond zagen we er een uitstekende Moses Sumney optreden en hoewel wij een avondje rust moesten nemen, hebben we van horen zeggen dat Sarathy Korwar ook serieus knalde. Op zondag waren we dan wel weer op post, want dan kwam Spinvis er over de vloer. Officieel om zijn nieuwe album 'Trein vuur dageraad' aan te prijzen, officieus om iedereen de zaal uit te blazen. Win-win.

Sowieso heeft de Nederlander te veel pareltjes in zijn schuif zitten om gewoon aan een standaard avondje ‘nieuwe album tour’ te doen. Dat hij de avond inzette met ‘Oostende’ zei genoeg. Afkomstig uit 'Tot ziens, Justine Keller' putte hij meteen diep in zijn schuif naar een publieksfavoriet, die hij overigens meesterlijk bracht. Snel sloeg hij er drie stampvoetende sprongetjes tussen en hup, Spinvis en zijn vijfkoppige band waren vertrokken ‘Artis’ af te haspelen. Daarna ging het naar ‘Voor ik vergeet’, een nummer dat nu toch al 15 jaar oud is. Van mooie liedjes gesproken.

Het was al duidelijk in de eerste paar nummers en bleef de ganse set duren. Wat een fenomenale ommezwaai maakte Spinvis live tegenover zijn records. Waar zijn liedjes zich op plaat drenken in een soort melancholie, een verslagen mistroostig grijs en een glimlach die altijd meer een grimas was, leefden ze on stage op tot klare, heldere bakens van hoop en vreugde. Het spelplezier spatte van Spinvis en de band af en ook het publiek reageerde vrij enthousiast. Een symbiose die het gehele optreden zou blijven nazinderen, die liefde.

Een ontspannen Spinvis die vlotjes dolde met Saartje, één van de muzikantes, pakte de zaal ook moeiteloos in met een knappe mix tussen oud en nieuw. Van ‘Ronnie gaat naar huis’ kregen we een korte spoken word samenvatting alvorens ‘Ronnie knipt zijn haar’ werd ingezet en ook ‘Ik wil alleen maar zwemmen’, ‘De grote zon’ en ‘Kom terug’ mochten bij de vele hoogtepunten gerekend worden.

Maar evengoed wist Spinvis ook met verve zijn nieuw werk te verweven in de set. En ook die herleefden in het frisse bad van spontaniteit dat van het podium spatte. ‘Hallo Maandag’, ‘Een kindje van god’ - dat het zwaar onderschatte ‘Nachtwinkel’ herbergde - en ‘Van de bruid en de zee’ moesten niet onderdoen voor zijn fel gesmaakte eerdere werk. Een meer dan verdiend luid applaus was zijn deel eens de laatste noten van ‘Trein vuur dageraad’ wegstierven met nog een laatste flard ‘Kom terug’ erbij. 

Een kleine twee uur had het bonte gezelschap op het podium al achter de rug, maar dat hield hen niet tegen om nog de obligatoire bisronde af te werken. Al klinkt afwerken wat oneerbiedig voor wat ze nog uit hun mouw wisten te toveren, want in een enig mooi laatste kwartiertje werden we nog getrakteerd op een prachtige versie van één van de mooiste liedjes ooit gemaakt in de Lage Landen. En dat onder de vorm van ‘Wespen op de appeltaart’. ‘Dageraadplein’ bracht het publiek uiteindelijk bij het ultieme einde: het wonderlijke 'Bagagedrager', waarin hij nog een stukje van Raymonds 'Twee meisjes' in verwerkte. Het is enkel de grote gegeven.

Da’s wel het minste wat we kunnen zeggen over Spinvis. Dat je zonder pakweg ‘Astronaut’ en ‘Smalfilm’ nog zo’n set kan neerzetten, is ronduit indrukwekkend. Spinvis had het nochtans zelf weggeven bij het begin, in ‘Oostende’: "en de band speelt door, heel de nacht. Voor altijd, in het licht".

Details Concerten
Concert datum:
5 november 2017
Band:
Spinvis
Jaar:
2017