Sound City

Bedankt, Rupert Neve

Het verhaal achter de begeerde Sound City Studios in Van Nuys, Los Angeles is zonder twijfel één van de mooiste - en tot voor kort nog nooit expliciet vertelde - verhalen in de muziekwereld. Dat Dave Grohl dat nu toch in beeld heeft proberen brengen, is ontzettend moedig. Want begin maar eens met het inblikken van een documentaire over die ene studio waar zoveel anekdotes van geschiedkundige waarde aan vasthangen, zonder ook maar één facet uit het oog te verliezen, wetende dat wanneer je ook maar één iets vergeet heel je samenhang weg is. Natuurlijk is dat bijna onbegonnen werk.

Maar kom, laten we rechtuit zijn: wat Grohl regisseerde is een must-see voor iedere liefhebber. Zelfs ondanks het feit dat de bijna twee uur durende documentaire nu ook weer niet zo speciaal is. Het is verplichte kost omdat het verhaal van de atypische studio nu eenmaal indrukwekkend en verrijkend is. Het andere, het gemis, is er omdat ze soms opteren voor een verkeerde insteek, overal water bij de wijn proberen te doen.

Want waar de documentaire in eerste instantie chronologisch de levensloopbaan van Sound City vertelt, wordt het geheel opgesplitst in twee grote luiken. Enerzijds wordt het belang van de studio gekaderd door duizend-en-één anekdotes gebracht door duizend-en-meer artiesten. Anderzijds wordt de discussie gevoerd over het al dan niet omarmen van de moderne(re) technologieën en welke voordelen analoge opnames kunnen hebben ten opzichte van zijn digitale broeder. Niet dat dat niet interessant is, sterker nog, daar zit een bepaalde niche al jarenlang op te wachten. Maar het strookt wat ons betreft nu eenmaal niet met wat ze effectief willen brengen: een hommage aan een atypische wonderstudio studio waar alles tweedehands is en stinkt naar wijn en bier - en volgens Joshua Homme naar kak en kots. Om dan de Neve absoluut niet te vergeten, dé mengtafel waar alles mee begonnen is en de enige ware eigenheid van de studio.

Nu, misschien hadden er gewoon keuzes gemaakt moeten worden in wat ze effectief wilden tonen. Tussen het technische aspect van de studio en de Neve, de muzikale wapenfeiten die er gevormd zijn en al het discussievoer waar Trent Reznor het zo graag over heeft. Want na die kleine twee uur heb je het gevoel dat je zoveel gezien hebt, dat het bijna weer te herleiden valt tot niets. Over het ontstaan van Fleetwood Mac, het verhaal van Rick Springfield, de komst van de cd, het heropleven van de studio dankzij Nirvana en, en, en.

Maar los van het vele, het overweldigende, zit er vooral schoonheid in de documentaire verwerkt. De manier waarop Grohl alles en - onvermijdelijk - zichzelf in beeld brengt, zegt alles. Sound City heeft van Grohl gemaakt wie hij nu is. Dat hij daardoor als een kind vol respect opkijkt naar zijn idolen tijdens de gesprekken die hij ermee voert, is teder, integer. Sound City is een pièce unique; de geschiedenis, het verhaal en ook deze documentaire. Al hadden ze er misschien beter een trilogie van gemaakt. Want zoals eerder gezegd: zoveel vertellen in zo weinig tijd, dat is bijna onbegonnen werk.