Sigur Rós, Jahrhunderthalle

Betoverd zonder woorden

Weinige bands staan zo eenzaam in een muzikaal vlak als het IJslandse Sigur Rós. Ze vallen gemakshalve onder de noemer postrock, maar creëren nu al meer dan twee decennia lang composities die met weinig andere te vergelijken vallen. Bovendien slaagden ze er in om onmiskenbaar zichzelf te blijven doorheen hun muzikale vernieuwingen. IJle monumenten van nummers op ‘( )’, uitbundigheid troef op ‘Með suð I eyrum…’, doodbloedende introversie op ‘Valtari’ en denderende bassen op ‘Kveikur’, hun meest recente album. De nieuwe nummers dippen hun tenen zelfs in elektronica, waardoor het optreden van Sigur Rós in de Frankfurtse Jahrhunderthalle een onvermoed spannende bedoening werd.

De tour heet ‘An Evening with Sigur Rós’ en dus trakteerden ze ons op een optreden in twee helften, en zonder voorprogramma. Niet veel bands kunnen een zaal zo in hun greep houden, zonder ook nog maar één woord te zeggen (op het bedankzinnetje in onverstaanbaar IJslands net voor het laatste nummer na). Ze kozen deze tournee ook voluit voor een relatief moeilijke setlist: ze brengen al een tijdje geen meezingers of confettikanonnen meer mee zoals tijdens hun doorbraakjaar op Werchter en Pukkelpop. Ze betoverden zonder woorden: de intensiteit waarmee ze ‘Glósóli’ of ‘E-bow’ brachten stond niet in contrast met het intieme ‘Vaka’ of het verrukkelijke ‘Saeglópur’. Ondanks de stijl-en genreverschillen pasten alle puzzelstukjes wonderlijk in elkaar, dankzij de nu eens fragiele, dan weer verschroeiend rauwe stem van Jónsi. Zelfs een klein technisch probleem tussen twee nummers kon de betovering niet verbreken.

Het drietal Jónsi Birgisson, Georg Hólm en Orri Dyrason maakt het zichzelf nochtans ook muzikaal niet gemakkelijk. Met z’n drieën doen ze immers het werk van vier, nu multi-instrumentalist Kjartan Sveinsson definitief de afslag richting filmmuziek genomen heeft en de broer van Hólm is thuisgebleven. De bandleden wisselen dus geregeld van instrument, en soms zelf midden in een nummer, wanneer Georg en Orri een stoelendans doen zodat de piano-outro van ‘Varda’ tot een goed einde gebracht kan worden. Ze maken ook slim gebruik van een loop-station, voor een extra laag piano of herhaalde zang. Sowieso jaagt Jónsi een immens gevulde geluidsmuur door de zaal wanneer hij z’n strijkstok over de gitaarsnaren laat gaan, maar ook daaronder gebeurt er allerlei interessants, zoals de schuivende bassen van ‘Kveikur’ of de imposant knetterende drums van ‘Popplagið’.

Met onze ogen dicht was het dus ongetwijfeld al een topconcert geweest, maar ook visueel werden we getrakteerd op een waar spektakel. De installatie benutte de ruimte op en langs het podium volop en de lichtbuizen liepen spits toe naar het midden van het podium, wat een intens 3D-effect creëerde. De lichtshow werd bovendien geleidelijk uitgerold, zo bleef elk nummer een verrassing, van wat de geboorte van een ster leek tijdens ‘À’ tot rotjes vuurwerk in de lichtconstructie op dat hels donker stukje elektronica ‘Óveður’. Het eindresultaat? Een geweldige band in een middelpunt van flitsende lichtstralen, helemaal waar ze verdienen te staan. 

Foto van hun optreden in België.

Details Concerten
Concert datum:
14-10-2017
Band:
Sigur Rós
Jaar:
2017