The Sheila Divine + The Spectors, Het Depot

Franjeloze gitaarrock ontketend

Het is altijd prettig om een jonge Belgische band in het voorprogramma van een gevestigde waarde te zien optreden. The Spectors bestaan dan wel al zo’n vijf jaar en ze zijn al toe aan hun derde langspeler, in hun huidige bezetting gaan ze nog maar een goed jaar mee. Hun laatste plaat, ‘Ooh aah aah’ werd een fijn werk van poppy shoegaze en hiermee vullen ze nu ook het grootste deel van hun set.

Live klinken The Spectors altijd harder. De zweverig melancholische ondertonen blijven, maar worden gedragen door hardere drum en verstoorder gitaarwerk, een goede reden om ze eens in het echt te hebben gezien! Hun setlist, licht anders dan hun eerste show met The Sheila Divine in het Casino in Sint-Niklaas, klonk strak. Opener ‘Labyrinth of faces’, na de intro van het gelijknamige nummer van The Shangri-Las, dito het shirt van frontvrouw Marieke Hutsebaut: het waren rockende voorbodes van de rest van de avond die al wat volk naar het grote podium trokken.

Er volgde een welgemikt salvo van nummers uit hun nieuwste plaat: ‘Dorothy’, ‘Only you’, ‘When the morning falls’. Sterke drumroffels en een gitarist die al zijn demonen ontketende, kregen de temperatuur terug naar het zomerse peil van enkele dagen geleden. Met een cover van ‘Femme fatale’ (The Velvet Underground) werd het wat intiemer. Soms ingetogen, dan weer met hoog rockstergehalte, vulden rijke klanken Het Depot.

The Sheila Divine, die van The Spectors nog het nummer ‘Nico’ opgedragen kregen, konden voor een volgelopen Depot aan hun set beginnen. De band kende een hoogtepunt in het begin van de jaren 2000 via hun plaat ‘New parade’ (1999) en brak in mindere mate door in hun Amerikaanse thuisland, maar veel meer in België. Nummers als ‘Hum’, ‘Like a criminal’ en ‘Countrymen’ kregen meer dan eens zendtijd bij ons.

Het bebrilde kwartet brengt een stevige set van pure, franjeloze gitaarrock: een muur van gitaren van begin tot einde. Beginnen doen ze met ‘Automatic buffalo’ en het is meteen duidelijk hoe groot de schare fans in Leuven wel is. Bij ‘Hum’ zingt iedereen mee: 'I am the heavyweight, and I don’t know why I’ve got the sixth sense to make the girls cry!' We deinen mee op nummers als ‘Calling all lovers’ en worden stilletjes aan weer wakker geschud door ‘Ice age’ en ‘Opportune moment’.

Na het geweldige ‘Sideways’ komt vlak voor het einde van de eerste speelhelft ook ‘Countrymen’ op de proppen. Wij waren echter al overtuigd van de klasse van deze heren. Het is een mooie Hemelvaartsdag, dat was ook zanger Aaron Perrino niet ontgaan wanneer hij ons een 'Happy Jesus ascension day… or whatever it is' toewenste.

Ze schotelden ons drie-en-een-halve bisnummer voor. Geen cover van ‘The killing moon’ (Echo and the Bunnymen) zoals in Sint-Niklaas, maar wel ‘Kitchen song’ en ‘Beautiful midnight’. Net wanneer we dachten dat de grootste hit ‘Like a criminal’ er niet meer zou aankomen, werd dit lied toch nog de afsluiter van de avond (na een bruusk afgebroken intro van ‘Awful age’). The Sheila Divine toert nog enkele dagen rond in ons land en is zeer de moeite om mee te pikken.

Foto The Spectors by Claude Bogaert (c)

Details Concerten
Concert datum:
10/05/2018
Jaar:
2018