The Scene, AB Brussel

Het zinderde twee uur lang, de gedachte blijft voor altijd

Aan de afscheidsconcerten van The Scene zijn al veel woorden versleten. De voorbije weken speelden ze nog op Pinkpop, in de Heineken Music Hall en de Lotto Arena. Het concert in de AB stond als allerlaatste geprogrammeerd. Thé Lau, die volgens de dokters uitbehandeld is en dus in zijn laatste levensfase zit, wilde waardig afscheid nemen van het publiek. En waar kon hij dat beter doen dan op het podium van de AB? Zoals hij zelf zei: 'Ik ben me er na twee nummers van bewust dat dit het laatste optreden is met 'the family' van The Scene. En ik ben me er nu ook van bewust dat wij niet voor Brussel hebben gekozen maar dat Brussel voor ons heeft gekozen.'

Op het moment dat Thé Lau het podium betrad, was de toon al gezet. Het publiek wilde The Scene een laatste onuitwisbare eer bewijzen, het eerste applaus ging door merg en been, een scenario dat zich meermaals herhaalde. Net als de lyrics van de eerste song: 'de dood maakt jacht op mij / mijn dromen zijn verboden voor de dood'. Voelden we daar al een traan opwellen? Jawel. En ook dat was niet de laatste.

Eigenlijk is het zonde om bij dit concert van hoogtepunten te spreken. Het was één langgerekte, bijna sacrale trip doorheen het repertoire van The Scene waarbij het publiek ontzettend veel respect toonde voor de band en hun oeuvre. Zo galmt 'Blauw', meegekeeld door alle aanwezige zielen, nog steeds door ons hoofd. 'Onder de maan' zorgde voor een koude rilling van kruin tot tenen en Stef Kamil Carlens bracht een passende ode met 'Rauw hees teder'. Opeens viel de hele puzzel ook in elkaar: de teksten, de sfeer, de omstandigheden waarin Thé Lau zich bevindt en de muziek kwamen tot een rake symbiose. Het tango strijkerskwartet zorgde voor nog meer pathos zonder te vervallen in een melige zwanenzang.

Ook Arno en fadokoningin Maria de Fátima kwamen de band nog voor een paar nummers bijstaan. Beklijvend, al kwam het eenheidsgevoel nog meer tot zijn recht tijdens de échte klassiekers: 'Open' was aan het einde van de set een perfecte voorzet voor 'Iedereen is van de wereld'. Het is moeilijk onder woorden te brengen wat er ons tijdens dat onverwoestbare nummer overviel: kippenvel en dampend zweet, krop in de keel, respect en dankbaarheid, medeleven als we zagen dat ook Thé Lau zelf het moeilijk had, intense schoonheid gewurgd door de houdgreep van de realiteit. De wat oudere man voor ons in het publiek veegde ongegeneerd zijn dikke tranen weg.

Na een minutenlang applaus keerde de band nog even terug voor 'Rigoreus'. Een betere afsluiter konden ze niet gekozen hebben. 'Rigoreus, maar altijd uit het hart.' De laatste woorden van een concert dat we voor altijd in ons hart zullen dragen. Thé, bedankt voor alles. En voor nog zoveel meer.

Details Concerten
Concert datum:
21 juni 2014