The Rapture, Les Nuits Botanique Brussel

Perfecte opbouw, spetterende sax!

Les Nuits trapt het festivalseizoen af in het hartje van Brussel in de fabelachtige omgeving van de Kruidtuin! De kwakkelende lente kan de muziekliefhebbers niet deren want de grote Chapiteautent is reeds lang uitverkocht voor het concert van het New Yorkse The Rapture.

Ondanks het gekende parkeerprobleem tijdens Les Nuits, slagen we er toch nog in enkele nummers mee te pikken van Great Mountain Fire, een Brusselse band met een  hoog Metronomy-gehalte. Ze baden immers in dezelfde ritmische synthsound, overgoten met wat meer gitaar en drum.  Beschouw dit niet als kritiek, want ook al konden we maar vier nummers aanschouwen, ze hadden ons meteen mee en we verlangden naar meer. Een band om in het oog te houden.

Na een heerlijke pint op de trappen van de tuin, vanwaar de aroma’s van de overheerlijke eetstanden ons tegemoet stijgen, begeven we ons in de tent, op zoek naar een strategisch plaatsje in een goed gevulde Chapiteau. Met ‘In the grace of your love’ kiezen ze voor een langzame en sfeervolle opener. Zanger Luke Jenner illustreert meteen zijn kunnen p de gitaar door een heel stuk enkel op de gitaararm te spelen. Maar het blijft toch vooral zijn stem die indruk maakt, benadrukt in het a capella einde! Stap voor stap trekken ze het tempo omhoog, eerst met ‘Never die again’, waar de saxofoon voor het eerst opduikt, en na de bezwerende basgroove van ‘Pieces of the people we love’ volgt een eerste echte zweepslag met hitje ‘Get myself into it’.

Live klinken ze nog opzwepender dan op plaat en we zien veel gedans in de tent. Vooral de saxofoonbijdrage van multi-instrumentalist Gabriel Andruzzi speelt hierin een belangrijke rol. Bij de nummers waarin hij zijn blazer bovenhaalt, treedt hij op het voorplan en tilt hij het nummer met zijn aanstekelijk saxtonen en bijhorende energieke bewegingen naar een hoger niveau! Op ‘Echoes’, ‘Never die again’ en ‘How deep is your love’ is dit het opvallendst, en we vragen ons af waarom de saxofoon niet vaker wordt gebruikt in rock- en pop. En wanneer Abruzzi de show niet steelt met zijn sax, dan doet hij dat tijdens ‘Whoo! Alright – yeah… Uh huh’ met niets anders dan een koebel waarmee hij al ritmisch slaand het hele podium bestrijkt tijdens deze langgerekte versie.

Naarmate het concert vordert rekken ze de nummers met instrumentale repetitieve stukken. Tijdens menig concert heeft dit al meer dan eens op onze zenuwen gewerkt, maar niet vanavond, want The Rapture is hierin gedoctoreerd, of zo schijnt het toch. Het is ook telkens wat anders bij hen door de variërende mélange van synths, gitaar en diepe bas. Ze breien de nummers vervolgens aan elkaar door lange nagalm en basgedaver om de flow in de tent te houden. Dit houdt in dat ze weinig zeveren tussendoor, en de enkele keer dat Jenner ons aanspreekt hoor je meteen dat zijn zangstem en spreekstem heel dicht bij elkaar liggen. Hij moet zich dus allerminst forceren om zijn specifieke zangklanken uit te stoten! Het is dan ook spijtig dat er tijdens ‘Sail away’ met momenten te veel echo op zijn stem staat: overbodig en misplaatst. Het blijft gelukkig bij deze ene overdaad?

De funky gitaar en opruiende bas in ‘Echoes’ vormen mooie afsluiter voor de bisronde. De encore wordt gevuld met drie knallers uit hun laatste plaat. Als bij ‘Children’ en ‘Miss you’ het op-en-neergehuppel is begonnen, ontaardt dit op het gigantische ‘How deep is your love’ in regelrecht springen. The Rapture bracht een set met veel schwung en wat ons betreft geven ze een veelbelovende aftrap voor een hopelijk spetterende festivalzomer!

Details Concerten
Concert datum:
11/05/2012
:
Jaar:
2012
Tracks:
  • In the grace of your love
  • Never die again
  • Pieces of the people we love
  • Get myself into it
  • Killing
  • Whoo! Alright - yeah... Uh huh
  • Olio
  • Sail away
  • Echoes
  • Children
  • Miss you
  • How deep is your love