Pierre-Laurent Aimard, Tamara Stefanovich & Die Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, BOZAR Brussel

Pianist, dirigent én bruggenbouwer

Melomanen wreven zich bij de bekendmaking van het nieuwe muziekseizoen in BOZAR om verschillende redenen in de handen. De over het geheel gesproken diverse en hoogst kwalitatieve programmering daar gelaten, stemde het menig pianoliefhebber gelukkig dat Pierre-Laurent Aimard zich ertoe had verbonden om artist in residence te worden in Brussel. Precies die titel bracht de solist naar de Henry Le Boeufzaal in gezelschap van Die Deutsche Kammerphilharmonie Bremen en zijn bevallige leerlinge Tamara Stefanovich. Aimard maakte er de voorbije jaren overigens zijn stokpaardje van om op concerten en op cd ongewone combinaties te maken, meestal door zeer moderne werken tegenover de klassieken te plaatsen. Ook deze keer gebeurde dat: het radicale pianoconcerto van György Ligeti werd immers aan Beethovens lichte tweede pianoconcerto gekoppeld, om te besluiten met Mozarts lyrische concerto voor twee piano’s.

Als onaangekondigde prelude op Beethoven opende Aimard echter met een scheut Ligeti, in de vorm van het ‘Cantabile’ uit diens ‘Musica ricercata’. Als op zichzelf staande introductie geen echte openbaring, ware het niet dat Aimard er – tevens gekomen als dirigent – Beethoven in liet overlopen. Op die manier sloeg Aimard meteen een brug van het heden naar het verleden: uit Ligeti’s zangerige, mistige voorspel volgde soepel de energie en de vreugde van Beethovens tweede concerto. Gezeten aan het klavier kon Aimard zijn orkest als dirigent weliswaar niet gedetailleerd sturen en gevolg was een lezing waarin het natuurlijke in de muziek op de voorgrond trad, zonder grote contrasten op te zoeken. Dezelfde tendens zette zich verder in hoe Aimard zijn partij vertolkte: niet uiterst wervelend of vanuit een verlangen de partituur helemaal open te breken, maar erg transparant en charmerend in zijn helder gearticuleerde spel.

Ligeti’s concerto katapulteert de luisteraar vervolgens vooruit van eind 18e naar eind 20e eeuw. Aimard zelf stond de pianokruk af aan Tamara Stefanovich om zich volledig te kunnen toeleggen op het dirigeren. Een polytonale en polyritmische partituur als deze vraagt inderdaad om een chef die alles in strakke banen kan leiden. Even opwindend als de opnames met Aimard zelf aan de piano klonk deze uitvoering niet, maar misschien was dat te wijten aan het feit dat een beluistering in de huiskamer toelaat de verschillende lagen van het werk meer nauwgezet te doorgronden. Aimard gaf het publiek nochtans een introductie tot het stuk mee, waarin enkele interessante feitelijkheden naar boven kwam. Dat de toehoorders op een andere en meer geconcentreerde manier luisterden naar deze muziek nadat ze enkele motieven hadden meegekregen, was een dankbaar gevolg van Aimards korte ‘lecture-performance’.

Tot slot werd opnieuw het kanaal overgestoken richting 18e eeuw. De uitvoering van Mozarts prachtige concerto voor twee piano’s lag in de lijn van de Beethoven eerder op de avond. Fraai om zien en horen was hoe Aimards leerlinge haar leermeester nu en dan naar de kroon stak wat precisie en timing betrof. Tegelijk bezig met de orkestpartij kon Aimard zijn partij niet altijd genoeg laten sprankelen, maar de uitgekiende communicatie tussen hem en Stefanovich zorgden alsnog voor een knappe interpretatie. Die Deutsche Kammerphilharmonie Bremen emancipeerde zich iets meer dan in het Beethovenconcerto, met meer retorisch vuurwerk als gevolg. Over het geheel genomen een opwindend concert dus, waarin verschillende werelden ongekunsteld en zonder uiterlijk vertoon naast elkaar werden geplaatst. Moedig!

Details Concerten
Pianist, dirigent én bruggenbouwer in een en hetzelfde lijf!
Concert datum:
17/10/2012
Jaar:
2012