Paradise Lost, 'Host'

Revenge of the Synth!

Er zijn van die metalen bands die plaat na plaat hun debuut herkauwen, tot zelfs de trouwste Cutting Edgerecensent met bloedende oren in slaap valt. Niet zo voor Paradise Lost. De Britten slagen er vreemd genoeg in om hun geluid telkens weer een extra duwtje in de juiste richting te geven, waardoor wij bij elke release opnieuw de oren spitsen. Van de galgenhumor van frontman Nick Holmes wordt niemand vrolijker, maar dat zou zo wel eens de bedoeling kunnen zijn.

Het zevende studioalbum van Paradise Lost was die rare eend in de bijt die wij zelfs bij een re-release niet links kunnen laten liggen. We spreken 1999.

Paradise Lost heeft onderdak gevonden bij EMI, die op dat ogenblik één van de grootste spelers in de muziekbusiness is. Gitarist Greg Mackintosh kan vanwege een stevige blessure een tijdlang geen gitaar meer vasthouden, en schrijft de nieuwe plaat dan maar met behulp van synthesizers en een drumcomputer. Gitaren en drums worden tijdelijk naar de achtergrond verdrongen.

De plaat blijkt een hele stap voor Paradise Lost, al zal het succes van “One Second” ook wel een stevige duit in het zakje gedaan hebben om die melodische gothische sound vorm te geven. Hoe dan ook wordt “Host” uiteenlopend ontvangen. Terwijl de synths vaak vetter klinken dan tien puberale emocorebands bij elkaar opgeteld, sluiten zacht uitgedrukt niet meteen alle fans de plaat in de armen.

We zijn bijna twintig jaar later en de geremasterde versie van ‘Host’ ligt op de redactietafel. Voor het eerst op vinyl, maar met een steviger geluid dan het origineel. De synths klinken gelukkig nog steeds modern genoeg om niet als oubollig bestempeld te worden, en dat is geen sinicure. Ook achtergrondzangeresje Shereena Smith doet bij wijlen aan een jonge Anneke van Giersbergen denken.

Het valt na enkele luisterbeurten op dat de songs ook na twintig jaar moeiteloos overeind blijven. Minder gitaargeweld, minder geschreeuw, maar wel een handvol klassesongs. De tijd heeft geleerd dat de melodische uitstapjes van uw favoriete gothen geen misstap waren. En gelukkig duiken af en toe pareltjes als 'Nothing Sacred’ of ‘So much is lost’ in de live set van de band op.

Voorlopig staat Paradise Lost op 11 augustus op het Into the Grave festival in Leeuwarden, maar een opmerkzame metalhead beseft dan snel dat dat wel héél dicht in de buurt van het Alcatraz Metal Festival is. Hopend op een spoedige doortocht verblijven wij, hoogachtend.

Details Album
Band:
Paradise Lost
Album:
Host
:
Jaar:
2018
Tracks:
  • So much is lost
  • Nothing Sacred
  • In all honesty
  • Harbour
  • Ordinary Days
  • It's too late
  • Permanent Solution
  • Behind the grey
  • Wreck
  • Made the same
  • Deep
  • Year of summer
  • Host