Oathbreaker, AB

De broodnodige catharsis

Een dag om nooit te vergeten, die 20 december 2017. Al was het maar omdat Oathbreaker, een juweel op de Belgische muziekkroon, tijdelijk een pauze inlast. Gelukkig gunden ze ons een 'last stand' in de AB in Brussel.

De avond werd op gang getrapt door Universe, van wie we helaas de set moesten missen wegens het vroege uur. We kunnen na zijn laatste EP alleen maar aannemen dat hij meer dan zijn mannetje stond tijdens zijn debuut in de AB.

Daarna was het tijd voor Newmoon, de vaderlandse shoegazerevelatie van het jaar. Ze wentelden zich in het thema ‘laten we nog eens knallen om een moeilijk jaar af te sluiten’. Na een schizofreen 2017 tussen twijfel en doorbreken, is hun kindje ‘Spaces’ al een flinke spruit van één jaar oud geworden dat zich live stevig staande weet te houden. De shoegaze klinkt hard, alsof A Place To Bury Strangers Slowdive aan het coveren is. De band liet gedurende een goeie drie kwartier zijn tanden zien en zette een strakke, goeie show neer, exact zoals aangekondigd. 

Maar niemand had het omstreeks half elf ‘s avonds nog over Newmoon. Enkel de naam Oathbreaker werd nog half gepreveld. Gedurende een groot uur trokken ze een zodanig indrukwekkende geluidsmuur op in de AB, dat er geen doorkomen aan was. De alternatieve metalband ging verschillende keren door de muur, om glorieus te triomferen op de ruïnes.

De focus lag op ‘Rheia’, hun laatste plaat. Met binnenkomer ‘Being able to feel nothing’ werd de toon meteen gezet. De band toonde zich verrassend in topvorm en Caro Tanghe, de eigenares van een van de meest duivelse en tegelijk liefelijke stemmen ter wereld, smeet zich op haar microfoon en greep het publiek moeiteloos vast om die nooit meer los te laten. ‘Immortals’ haalde daarna nog eens lekker uit en we werden ook getrakteerd op ‘Glimps of the unseen’, uit hun debuut 'Maelstrom' uit 2011.

We dreven mee op hun snedige, beenharde riffs en uitstekende drums, om van tijd tot tijd weer kordaat tot de orde geroepen te worden. De mix tussen metal, hardcore en postrock brengt de grootsten van elk genre in gedachten. Maar het unieke geluid van Tanghe maakt dat Oathbreaker een geval apart is. Iets wat nog extra in de verf gezet werd met 'The abyss looks into me', de enige die het meesterwerkje ‘Eros Anteros’ representeerde. En laat dat net het enige minpuntje zijn aan de gehele set: we hadden graag meer van die plaat gehoord.

Het laatste deel van de set bestond dan weer volledig uit ‘Rheia’, waarvan we ons nog heel erg lang het slotsalvo 'Needles in your skin' en de weergaloze combo '10:56' herinneren, dat zo mooi en rustig opstart; en 'Second son of R.', dat de oprukkende duisternis perfect in muzieknoten vertaalt. Een duisternis die ons ook overviel toen de laatste noten wegstierven en het vijftal het podium onder luid gejoel en applaus verliet. Aan bisnummers deden ze niet, waarvoor dank. De zeventig minuten waarin ze een masterclass metal voorschotelden, waren zodanig verpletterend dat we meer dan verzadigd waren.

En zo kwam het verhaal van Oathbreaker tijdelijk tot een in einde, daar in de AB in Brussel. De band last een pauze in, en laat ons hopen dat ze toch over een aantal jaar terugkomen. Want ondanks dat Bert Cannaerts - de zanger van Newmoon - nog met een grimas verkondigde dat ‘we nooit moesten denken dat we mensen op een podium iets verschuldigd waren en dat het net andersom is’, staan we na 20 december toch serieus bij Oathbreaker in het krijt. Al was het maar voor de broodnodige catharsis die ze telkens bij ons teweegbrengen.  

Details Concerten
Concert datum:
20 december 2017
Band:
Oathbreaker
Jaar:
2017