'Vegas! deed waarvoor het gekomen was: op de zenuwen werken', luidde het vernietigend verslag van de notoire Humo's Rock Rally-jury in 2010. School Is Cool zegevierde dat jaar en Vegas! verdween uit het Belgische muzieklandschap. Nochtans kon de groep op veel bijval rekenen met de EP 'Midnight machine'. Dat de vier mannen uit Sint-Niklaas ons een smerige comeback onder de -veel betere- bandnaam New Bleeders zouden aandoen, was dus een verrassing. Dat het debuut van de band grotendeels kont schopt, is een heel toffe bijkomstigheid.
De plaat opent met een hypnotiserend deuntje dat de toon van het album meteen inzet. Al snel wordt het duidelijk: dit wordt geen vrolijke trip waar schattige konijntjes door het groene gras huppelen, het zonnetje altijd schijnt en waar dromen worden waargemaakt. Die hoop wordt aan diggelen geslagen in 'Crimson tides', een song waar zowel gitaar en basgitaar over de roffelende drums zwalpen en de duistere oohs en aahs meermaals hun opwachting maken.
We zijn vooral fan van het bezwerende 'Horses', een song die centraal staat op het album. De song klokt af op een kloeke vijf minuten en twintig seconden. Veel gebeurt er echter niet. We telden slechts één baslijn die constant wordt herhaald, maar daar hebben we ons niet aan gestoord. Bovendien wordt er op het nummer niet gezongen, maar op een bijna vervelende toon gepraat. Denk: Tom Waits zonder de rochelende stem. Oké, New Bleeders vergelijken met Tom Waits is misschien een beetje vergezocht, de invloeden horen we er echt wel in. De saxofoon is een accentje die onze vergelijking toch nog eens benadrukt.
Tom Waits of niet, de poëtische kant van New Bleeders verdwijnt toch op de achtergrond van het instrumentale. Rauwe riffs en gekke noisetoestanden primeren op 'New Bleeders'. 'Double amputee' is bijvoorbeeld zo'n song. Tekstueel is het complete nonsens ('why do you put a girl on a leash / put her in a bag and have some fun') en de song wordt pas echt interessant wanneer het volledig losbarst en je zin begint te hebben om vunzige bewegingen uit te halen naar het meest dichtsbijzijnde meubilair.
Het album bevat jammer genoeg een aantal songs die het totaal plaatje niet kunnen afwerken. 'Blockhead' is allesbehalve memorabel en het gejaagde 'Reality ripper' is een nummer dat -om het op zijn Rock Rally's te zeggen- op de zenuwen werkt. Het sludgy 'Ox blood' kan ons dan wel weer bekoren en daarmee bewijst New Bleeders dat ze in de toekomst stevige concurrenten kunnen worden van het gelijkaardige Kapitan Korsakov. Een behoorlijk debuut en een band om in de gaten te houden dus.
Reageer