Mumford and Sons, Sportpaleis Antwerpen

Beter dan de hype

Een tot aan de nok gevuld en op tien minuten uitverkocht sportpaleis, volgehangen met lampjes die we associëren met jeneverkraampjes op gezellige kerstmarkten. Denk daar een dubbel voorprogramma, Half Moon Run en Mystery Jets, en een megahype als Mumford and Sons bij en u begrijpt hoe hoog de verwachtingen gespannen waren.

Tweede openingsact Mystery Jets toonde opvallend veel gelijkenissen met The Kooks. Een ideale opwarmer dus, maar voorlopig nog niet veel meer dan dat. Heel af en toe betreurden we zelfs dat we onze oordopjes waren vergeten, want die bas was wel heel luid afgestemd.

Om 21u56 werd het begin door de criticasters naast ons al 'eindeloos uitgesteld' genoemd, maar slechts luttele seconden later werden ook zij, net als ondergetekende, van hun stoel geblazen door sterke opener 'Babel'. Mumford and Sons begonnen eraan en ze hadden veel energie meegebracht. Met 'Little lion man' en 'Winter winds' werd heel vroeg in de set het grof hitgeschut boven gehaald, maar hadden ze daarmee hun kruit niet te snel verschoten? Nee, zo bleek. Na het sportpaleis eventjes te laten afkoelen op de tonen van 'Below my feet', met een betoverend lichtspel van paars en goud op de achtergrond, volgde 'The cave' als luidkeels meegezongen crowdpleaser.

De opbouw van het concert stond duidelijk vast: door het sportpaleis met handengeklap begeleide nummers, denk aan 'Roll away your stone', gevolgd door intiemere performances zoals 'Timshel'. Bij nummers uit deze laatste categorie bewees de band dat ze niet meer nodig hebben dan vier stemmen en een banjo - ondanks alle kritiek op dit ondergewaardeerde instrument - om 18 000 mensen te betoveren.

Dat frontman Marcus Mumford ook de drums beheerst, toonde hij in 'Lover of the light' en 'Dust bowl dance', en niet één keer verloor hij daarbij de controle over zijn stem. De andere bandleden, Lovett, Marshall en Dwane, lieten zich echter ook van een andere, niet-instrumentale kant, zien en dit wel temidden van het sportpaleis. Nadat het viertal om stilte had gevraagd aan het extatische publiek, dwongen ze die stilte ook af. Dat deden ze, in perfecte samenzang, met een intieme versie van 'Reminder' en het eerder onbekende 'Sister'.

Werden de torenhoge verwachtingen echt volledig ingelost? Nee, net niet. Mumfords stem had duidelijk eerst wat opwarming nodig, maar de schorheid verdween al snel en in de ontspannen sfeer op het podium kon er ook een lach en een dansje af. Hoewel de ambiance er vanaf het begin inzat en Antwerpen zich gewillig overgaf aan deze popfolkgoden, zien wij de band toch liever in kleinere zalen of bij een ondergaande zon op een zwoele zomeravond.

Na 'I will wait' als bekroning van de avond, en misschien zelfs al iets sneller in de set, zijn ook wij echter volledig overstag gegaan. Ben Lovett, die zang, keyboard en accordeon voor zijn rekening nam, zei dat 'they will be back soon'. Als Herman of Chokri daar voor iets tussenzit, dan mag Mumford and Sons ons ook snel terug verwachten.

 

Maaike Desmedt