Mathias Coppens & deCompagnie, André Demedtshuis

Diepe melancholie naast ongebreidelde vreugde en humor

Overtrokken lucht, regen teistert concertgangers op weg naar een idyllische dorpskerk langs de Leie. Niet in de grootstad, maar hier begint de toekomst van de muziek. De jonge pianist en componist Mathias Coppens neemt er immers zijn eigen muziek op en resideerde er afgelopen zomer nog met zijn ensemble deCompagnie. Geheel in de geest van André Demedts, die zijn naam aan het kleine cultuurcentrum gaf, wordt kunst er uit de onmiddellijke inspiratie van het rurale kader geboren.

Met zijn vijfentwintig jaar is Coppens toch al een veelgehoorde naam in het klassieke muziekmilieu. Veelbesproken was zijn tweedaagse klavierfestival Infinizio in Amuz, waarop een indrukwekkende lijst muzikanten figureerde in een conceptueel sterk en veeleisend programma. Het geloof in zijn muzikale toekomst en de stimulerende rol die zij erin willen spelen, moet mensen als Wim Henderickx, Levente Kende, Jan Vermeulen en Jozef De Beenhouwer ertoe hebben aangezet tijdens het festival te figureren. Het was overigens ook hier dat deCompagnie boven de doopvont werd gehouden. Deze groep van zeven musici vertolkt in zijn eerste concertprogramma totaal onbekende muziek rond het thema van de prelude.

Met deze muziek is echter iets vreemds aan de hand. Ze klinkt alsof ze niet in de vergetelheid terecht had mogen komen, omdat ze elementen bevat die de tijd waarin ze is ontstaan, overstijgt. Wie de muziekgeschiedenis een beetje kent, kan ze aan de hand van elk miniatuur in dit concertprogramma reconstrueren. Maar alle stukken laten naast een stijlperiode ook iets ongekend verrassend horen: ze ademen tegelijk het patina van de geschiedenis en de frisheid van een hedendaagse synthesekunst.

Voeg bij deze uitzonderlijke luisterervaring de totale obscuriteit van elke componist en het probleem is compleet. Wie is deze Duitse klarinetvirtuoos wiens muziek aan Brahms herinnert? En waarom vinden we niets terug over die illustere dochter van Franz Blei? Is de Sovjet-eliminatie van Sampoeschtian zo grondig gebeurd dat elk aanknopingspunt nu ontbreekt? De verhalen van deze componisten (en zelfs hun namen!) zijn muziekhistorisch zo interessant, dat ze de luisterervaring intensiveren, maar verder zoeken levert een doodlopend spoor. Daarnaast maakt de bundeling van de werken in 'Van Ouverture tot Vorspiel' het spectrum van de muziek doorheen de eeuwen zo compleet, dat de idee van constructie om de hoek komt kijken.

Los van deze vragen, is er uiteraard de concertervaring zelf. Die is niets minder dan fantastisch. Los van de denkoefening over stijl, is er namelijk de complexloze laag van de gevoelens. En die liggen voor het grijpen: gloedvolle passie naast ijle breekbaarheid, diepe melancholie naast ongebreidelde vreugde en humor. Alle muziek die emotie op deze manier manifest maakt, is grote kunst. Daar zit de uitvoering natuurlijk ook voor iets tussen: hier speelt een ensemble gegroeid uit vriendschap, waarin de intense verbondenheid tussen de muzikanten zich vertaalt in ongelimiteerd speelplezier. Maar niet alleen dat, ook een grote virtuositeit en klankrijkdom kenmerken deCompagnie. Nu al klassiek zijn de tutti-werken van Herzung en von Brühl, die op het lijf van dit ensemble lijken te zijn geschreven.

De bezettingswissels, de concentratie van het publiek en het spelen met de ruimte: in Sint-Baafs-Vijve verliep het wat krampachtig. Ook werd de spanningsboog over de werken heen gefragmenteerd door onnodig applaus. Dat zijn echter euvels die op de aankomende cd-opname van dit prachtige concertprogramma ongetwijfeld zullen wegvallen, tot alleen een onbevlekte schoonheid overblijft.

Details Concerten
Diepe melancholie naast ongebreidelde vreugde en humor
Concert datum:
03/11/2013
Organisatie: vzw André Demedtshuis
Jaar:
2013