Mark Padmore & Kristian Bezuidenhout, Konzerthaus Berlin

Ich! Ach! Ich glaube, dass ich liebe!

Een blik, die blik! De blik waarmee een zanger een zaal stilte oplegt en die ook belooft op te vullen. In geval van Mark Padmore met een excursie doorheen het klassieke lied, van peetvader Haydn tot symbool Schubert, met smakelijke tussenpauzen onder de vorm van Mozarts sprankelende, ondeugende humor en Beethovens retorisch-romantische geestdrift.

Evenwichtiger kon een recital rondom de sleutelfiguren die aan de wieg stonden van de grote liedkunst eigenlijk niet worden opgevat. Waar in het eerste deel vooral de stilistische pluraliteit die door Wenen woei tussen eind achttiende en begin negentiende eeuw werd geëxposeerd, lag de gevoelsmatige klemtoon eerder na de pauze. Met een rijpe selectie uit Beethovens en Schuberts repertoire, liet Padmore zich zien als iemand met een buitengewoon dramatisch potentieel.

Dat kwam echter van meet af aan al aan het licht, in liederen van Haydn die de Brit met zijn Zuid-Afrikaanse begeleider heeft opgenomen. De internationale vakpers luisterde met bewondering naar die cd, want de puurheid van Kristian Bezuidenhouts pianoforte was ongezien, evenals Padmores vermogen om een tekst als het ware van binnenuit te interpreteren. Alsof hij niet via de woorden tot betekenis en affect komt, maar via iets dat daaraan vooraf gaat: iets magisch dat misschien wel het geheim van een uitzonderlijk kunstenaarschap heet.

Toegegeven: op cd heeft het duo een nog meer bezwerende aantrekkingskracht. Misschien omdat de stilte die Padmore initieel zo charismatisch afdwong na verloop van tijd werd aangetast door mensen die per se de teksten in het programmaboekje wilden meevolgen, een procedé dat nu eenmaal nooit in volslagen stilte lijkt te kunnen plaatsvinden? Misschien omdat de uitvoerders zelf tot een grotere intensiteit kunnen komen in de veilige beslotenheid van een opnamestudio. Wie zal het zeggen?

Hoe het ook zij, er bleef genoeg te genieten, meer dan genoeg. De feilloze, delicaat vorm gegeven humor van Bezuidenhouts klavierpartij in Mozarts 'Das Veilchen' bijvoorbeeld of de oprechtheid van Padmore's 'Abendempfindung’, het eerste kippenvelmoment van de avond. Beethovens 'Adelaide' leverde vervolgens het bewijs van Padmores en Bezuidenhouts wederzijdse aanvoelen. Naadloos pikken ze op elkaar in, feilloos begrijpen ze waar het met deze muziek naar toe moet. Schuberts 'Viola' preludeerde vlak voor de onderbreking tenslotte op de eenzame weemoed waar de componist een patent op heeft. Diezelfde weemoed die Padmore zou aanwenden om de voelsprieten van de luisteraars tot op het eind geprikkeld te houden.

Uit Beethovens liedcatalogi selecteerden de kamermuziekpartners overigens niet de meest voor de hand liggende nummers. Wel kreeg het publiek een fantastische boog te horen, vanuit grote passie over een ironische blik op hartstocht (met 'Ein Selbstgespräch' als fenomenale climax) tot een existentiële ervaring (een huiveringwekkend mooi 'Abendlied unterm gestirnten Himmel'), dat de weg bereidde voor een reeks quasi volmaakte creaties van Schubert. Met 'Im Freien' bereikte het recital een ingetogen hoogtepunt, dat Padmore en Bezuidenhout nog delicaat louterden met een energetisch 'Bei dir allein' en het zalvende 'Die Taubenpost', dat als een fluwelen voetnoot als kers op de taart fungeerde.

Het perfecte programma en zo goed als perfecte uitvoerders: waar kan een mens nog meer van dromen? Misschien van het soort liefde zoals die in de liederen wordt bezongen? Een absolute, omvattende liefde…, allicht zoals die van Padmore jegens de muziek.

Details Concerten
Liefde. Voor meisjes. En voor de muziek!
Concert datum:
28/09/2015
Tenor: Mark Padmore
Pianoforte: Kristian Bezuidenhout
Copyright foto: Marco Borggreve, Harmonia Mundi
Locatie: Kleiner Saal, Konzerthaus Berlin