Mac DeMarco + Cloud Nothings + Mountain Bike, Les Nuits 2014

Rammelpop deluxe

Zondag 18 mei 2014 gaat de geschiedenisboeken in als een meer dan geslaagde dag. Daar zat het mooie weer zeker voor iets tussen, maar ook de programmatoren van Les Nuits in de Botanique deden daartoe hun duit in het zakje: met een affiche waarop zowel Mac DeMarco als Cloud Nothings en Mountain Bike opgelijst waren, kon de avond niet meer stuk. Het was goed vertoeven op de trappen van de Botanique, maar zij die een ticket hadden kunnen bemachtigen voor deze volledig uitverkochte concertavond hadden de betere kaarten in handen.

Het Belgische Mountain Bike mocht de avond in gang trappen, en dat deed de band met verve. Met een fijn self-titled debuutalbum onder de arm, waarop garagerock- en sixtiesinvloeden welig tieren, valt Mountain Bike op een affiche als deze natuurlijk ook niet uit de toon. Zelfs niet met die basketbal jerseys die ze hadden aangetrokken - het was een warme dag voor iedereen. In 'I lost my hopes (in paradise)' hoorden we echo's van Blur weerklinken: men kan het slechter treffen qua referenties. De band overtuigde makkelijk in de Botanique, en dat kon zelfs hun studentikoze Metallica-tribute ('Enter sandman') niet meer vergallen.

De heren van Cloud Nothings hadden schijnbaar wat minder last van de warmte, aangezien de beuk er bij aanvang van het concert al stevig werd ingezet. Die ramkoers zetten ze het ganse optreden voort. De band kon op behoorlijk wat bijval van het publiek rekenen, maar wij zagen niet het Cloud Nothings spelen dat we nog kennen van het voortreffelijke 'Attack on memory'. De band klonk een pak snediger dan op plaat, waardoor we soms meenden op een concert van Hot Water Music te zijn beland. Niet dat dat een slechte zaak hoeft te zijn, natuurlijk. Prijsbeesten als 'Stay useless' tekenden gelukkig ook weer present, all you need to have a good time dus.

En dan was de hoofdgast van de avond aan zet. Mac DeMarco werd onder een oorverdovend applaus door het publiek onthaald. Maar ook de hofnar en zijn band zelf hadden er duidelijk zin in. Met de titeltrack van het nieuwe album 'Salad days' werd de toon gezet voor een avondje muzikaal vertier, en na het innemende 'Treat her better' zorgde 'Cooking up something good' voor een eerste moment van collectieve gekte in de zaal. Bij 'Passing out pieces' liep één en ander even in het honderd wanneer de keys amper te horen waren, maar toen al gauw daarna de tonen van 'Ode to Viceroy' weerklonken, leek iedereen dat euvel alweer snel te zijn vergeten. De korte reggae-jam die het explosieve 'Freaking out the neighbourhood' inleidde, moeten respectievelijk tot het meest hilarische en beste van de avond gerekend worden. Na 'Chamber of reflection' - wat een wereldnummer, dames en heren! - dook le Mac ook nog even het uitzinnige publiek in tijdens de finale van afsluiter 'Still together'. Een bis kon echter niet uitblijven, en daarom trakteerden de heren ons nog op een Neil Young-cover waarmee ze quasi heel de tent op hun knieën kregen, en dat in de letterlijke zin van het woord ('In Canada, we kneel for Neil'). Mac DeMarco weet blijkbaar alles af van het ten gepaste tijde betuigen van respect. Niet verwonderlijk dus dat diezelfde eer ook hem ten beurt viel, die avond in de Botanique.