Lana Del Rey, 'Born to die'

Hollywood sadcore

Hypes die boven zichzelf uitgroeien, stellen teleur. Dat is het jammerlijke relaas waar Lana Del Rey de zoveelste bevestiging van is. Haar tweede langspeler ‘Born to die’ is een worp geworden waar ze zelf nog niet klaar voor is, maar waar haar karakter niet aan kon weerstaan. En wat voor haar ooit een drang was, is uitgegroeid tot een compulsieve druk.

Het succes van Elisabeth ‘Lizzy’ Grant staat nochtans in de sterren geschreven. Ze is amper vijfentwintig jaar jong, heeft golvend blond haar en volumineuze lippen. Maar het is vooral haar kwetsbaarheid - die in schril contrast staat met haar uiterlijk - die ervoor gezorgd heeft dat ze staat waar ze nu staat. En dat ze daarbovenop die breekbaarheid ook nog eens weet te weerspiegelen in haar muziek, maakt het plaatje compleet.

Het resultaat zorgde voor het melancholische ‘Video games’ met ‘Blue jeans’ als bevestiging. De daarop volgende successen zijn reeds gekend, met haar publieke verschijning bij Jools Holland en Letterman als 'hoogtepunten' en Saturday Night Live als absolute dieptepunt. En aan dat laatste breit ze met ‘Born to die’ nu jammer genoeg een vervolg. Want behalve haar eerste singles - inclusief het titelnummer van de plaat - zijn er geen in kwaliteit en eerlijkheid triomferende nummers meer te bespeuren. En dat is doodzonde als je weet dat de oorzaak te vinden is bij diezelfde breekbaarheid waaraan ze haar successen te danken heeft.

Ja, Lana Del Rey is haar eigenheid verloren. Gekraakt door haar eigen hype evolueerde ze van wat ze zelf omschrijft als 'Hollywood sadcore' naar plat geproduceerde pop. Zo klonk ‘Lolita’ op haar debuut nog rauw en is de krak in ‘Off to the races’ verdwenen. En op zich hoeft dat niet erg te zijn, maar net dàt is - of was - Del Rey haar sterkte. Want als we eerlijk zijn, moet ze het niet (altijd) van haar teksten hebben. Zo’n negentig procent van haar nummers gaat over de dood en mannen, maar ze missen veelal diepgang.

Het verdict is hard, maar hoeft niets te zeggen over haar toekomst. Want met dit album bewijst Lana Del Rey dat ze talent met hopen heeft, maar het niet ten volle weet te benutten. En daar is vooral een gebrek aan tijd de oorzaak van. Del Rey heeft een les in eenvoud nodig en moet de trukendoos van de Hollywood-producers achterwege proberen te laten. Want op deze manier gaat ze nooit die torenhoge verwachtingen kunnen inlossen. En al helemaal niet in zo’n korte tijdsspanne. Of ze had het nu op een rijk gevulde EP moeten houden.

Details Album
Album:
Born To Die
:
Jaar:
2012
Tracks:
  • Born to die
  • Off to the races
  • Blue jeans
  • Video games
  • Diet mtn dew
  • National anthem
  • Dark paradise
  • Radio
  • Carmen
  • Million dollar man
  • Summertime sadness
  • This is what makes us girls
  • Without you
  • Lolita
  • Lucky ones