Kurt Vile, 'Wakin on a pretty daze'

Cultheld wordt groot

Philadelphia staat bekend om drie dingen: de degoutante Philly-cheesesteak (googelen doet al kokhalzen), de Onafhankelijkheidsverklaring, een niet onbelangrijk gelig stuk papier en de Liberty Bell, ofwel een overschatte bronzen klok met een dikke barst. Voeg daar stilletjesaan deze langharige, voormalige vorkheftruckdriver maar aan toe. Met 'Smoke ring for my halo' tekende hij voor een groter publiek. Op 'Wakin on a pretty daze' trekt hij de lijn verder door en lijkt hij J Mascis definitief van zijn gitaartroon te stoten.

Grootste verschil met de vorige plaat is de lengte van de nummers. Wat we krijgen zijn heerlijk lang uitgesponnen gitaarliedjes, zes van de elf tracks overstijgen vlotjes de zes-minuten-en-meer grens. Op opener 'Wakin on a pretty day' lijkt Vile veel naar Real Estate geluisterd te hebben. Echter, zijn meer laid back, neo-slacker attitude, niet alleen in zijn kenmerkende zang maar ook in zijn gitaarspel, maken het een Vile-song pur sang. Bijna tien minuten lang word je vriendelijk meegetrokken op lichte golven, badend in een heerlijk warme gloed. Een minimalistisch refrein (yeah, yeah), de sutbtiel psychedelische ruis en de acceleratie dan weer deceleratie van zijn verdwalende gitaargetokkel vormen de zonnigste poptrack van het voorjaar.

Op het lichte 'KV crimes' en het kabbelende 'Was all talk' horen we niet meteen de sterkste Vile. Vreemde plek voor songs die misschien beter zouden aarden op het einde van de plaat en al zeker niet na elkaar. Maar lang hoeven we niet te treuren, 'Girl called Alex' maakt alles goed. We horen Midlake en zelfs een flard 'Stairway to heaven'. Het opgewekte van de titeltrack heeft plaatsgemaakt voor iets meer zwaarmoedigheid.

De meest verslavende song is 'Never run away', met zijn aanstekelijke ritmes en meezingbaar refrein wordt dat live zonder twijfel een kleine bom. Een middeleeuwse bruiloft horen we in 'Pure pain'. Het marsritme maakt ergens in het midden plaats voor meanderend gitaargetokkel en mompelende mijmeringen in een zwaar Philly-accent. Nog zo een tijdloze gitaarvloed horen we in 'Snowflakes are dancing'. Alweer voorzien van gedimde distortion, als was het een sneeuwstorm, op de achtergrond.

Kurt Vile bewijst op deze plaat nog maar eens de tijdloze kracht van de gitaar. Een instrument dat hij als geen ander volledig weet uit te buiten op alle mogelijke manieren. Voeg daar zijn hoogst nonchalante houding en wisselende stemming bij en je krijgt een eigen zegel. Dat ander langharig tuig uit Philly, Benjamin Franklin, plaatst alvast een dansje in zijn graf. 

 

Details Album
Concert datum:
Zondag 26 mei AB Box, Brussel
Band:
Kurt Vile
Album:
Walkin on a pretty daze
Jaar:
2013
Tracks:
  • Wakin on a pretty day
  • KV crimes
  • Was all talk
  • Girl called Alex
  • Never run away
  • Pure pain
  • Too hard
  • Shame chamber
  • Snowflakes are dancing
  • Air bud
  • Goldtone