Jon Hopkins, 'Singularity'

Het grote catch & release-spel

Wat een jaar was 2013. Daniel Avery, DJ Koze en Jon Hopkins dropten albums die zo goed waren dat hun invloeden tot op vandaag doorsijpelen. Fast foward naar 2018. Zowel Avery als DJ Koze kwamen vijf jaar later al met een enorm straffe opvolger. Next up: Jon Hopkins. Na zijn ‘Immunity’ is het nu tijd voor ‘Singularity’. Een vijf jaar durende pauze en wat compilaties samenstellen bleek alvast voor de rest een bron van inspiratie.

En dat blijkt hier niet anders. ‘Singularity’ is een vervolg op ‘Immunity’. Waarom is dat belangrijk? Omdat Hopkins het expliciet vermeldt. En omdat we best wel wat duiding konden gebruiken. Ons was het al opgevallen dat het album begon en eindigde met dezelfde noot en dat we opvallend veel rustigere stukken hoorden. Alsof de invloed van zijn Yeasayer-cover voor zijn ‘Late night tales’ toch bleef hangen.

Maar wat we vooral onthouden is dat hij na het donkere gefeest nu kies voor een album dat zich beweegt tussen onze stedelijke levensstijl en de groene rust. Dat levert bij momenten een wonderlijke wisselwerking af, al zet Hopkins als producer niet echt een stap vooruit. Maar moet meesterschap dan nog zo nodig overtroffen worden?

Het valt immers niet te ontkennen dat Hopkins een straf album gemaakt heeft. Zijn techno klinkt weer heerlijk uitgepuurd. Zwalpend grijpt het om zich heen zoals het beste van Max Cooper (‘Neon pattern drum’) en na de eerste vier nummers lijkt het pleit al beslecht. De urbanisatie wint zoals zo vaak. ‘Singularity en ‘Emerald rush’ klinken up-to-date, maar vertrouwd. En als kers op de taart worden we nog getrakteerd op ‘Everything connected’, een floorfiller van jewelste. 

Gelukkig durft Hopkins al eens spelen met zijn luisteraar. ‘C o s m’, is niet zozeer een rustpunt, dan wel een ijkpunt in ‘Singularity’. Maar het volledige tweede deel van het album baadt in iets meer rust en subtiliteit. ‘Feel first life’ was al een waardige intrede, maar bij ‘Echo dissolve’ duikt hij nog dieper in zijn piano. De new age meditatie steekt zijn neus door het venster.

Een laatste keer worden we nog wakker geschud door ‘Luminous beings’, alsof we in een continue catch and release van meeslepende piano en techno worden gegooid. Elf minuten lang worden we bij de les gehouden, vooraleer ‘Recovery’ ons zachtjes en verweesd te slapen legt.

Details Album
Band:
Jon Hopkins
Album:
Singularity
Jaar:
2018
Tracks:
  • Singularity
  • Emerald rush
  • Neon pattern drum
  • Everything connected
  • Feel first life
  • C O S M
  • Echo dissolve
  • Luminous beings
  • Recovery