Jan Swerts, Cactus Brugge

Krasjes op de ziel

De gure wind sneed bijna wonden in onze onbedekte wangen toen we ons naar de Biekorf in Brugge begaven. Een herfstavond zoals zo vele, met op de achtergrond al de gezellige drukte van de beginnende kerstmarktjes. Het zou het begin kunnen zijn van een idyllisch verhaaltje, maar wij kozen in plaats van de gezelligheid voor de eindeloze smart van Jan Swerts, die zijn nieuw album, 'Schaduwland', kwam voorstellen aan zijn Brugse fans.

Een huzarenstukje, want 'Schaduwland' laat zich moeilijk vertalen naar het podium. Het album, bestaande uit veertien kleine kunstwerkjes, werd in één aansluitend stuk gebracht door Swerts achter zijn piano, die bijgestaan werd door in totaal zes extra muzikanten. Wij herkenden onder andere Karen Willems van Inwolves achter de drums en Kevin Imbrechts van Illuminine op gitaar. Sterke schouders om onder de Herculestaak te zetten, maar toch, niet simpel. Swerts kon dus op ons begrip rekenen wanneer hij vroeg om niet te applaudisseren en onze gsm op stil te zetten. De meester moet je tenslotte zijn zottigheidjes gunnen.

Want hij betaalt je moeite ook meteen weer uit. 'Schaduwland' baadt in een ongrijpbare melancholie, een uitgesproken tristesse die overduidelijk, doch subtiel zijn stempel drukt. Live werd het, door die immense liveband, enkel nog pakkender. We lieten ons vanaf de eerste noten van 'Rustig Martha, het is allemaal voorbij. Er is geen enkel gevaar meer' meevoeren op een tocht door Swerts zijn emoties. Zijn hartenpijnen, ontgoochelingen en mentale uppercuts van zijn annus horribilis vulden de Biekorf en wanneer zijn nummers gloedvol uitdoofden kon je een speld horen vallen vooraleer de band het smeulende vuurtje weer zachtjes op gang blies.

In ieder geval, we werden verwend. Niet alleen door Swerts, die duidelijk in vorm was, maar ook Karen Willems, waarschijnlijk de beste drumster van ons land, deed weer waar ze goed in was: de juiste klemtonen leggen, de sfeer subtiel, maar met vaste hand leiden naar waar hij hoort. Het klopte allemaal als een bus, wat er toe leidde dat 'Breng me thuis Raf. Red me. Red me' en 'Waar Marie?' de perfectie benaderden. Maar we hadden evengoed elke andere titel kunnen zetten, we zouden alleszins niet gelogen hebben. Gedurende een klein uur imponeerde het zevental op het podium met hun minimalistische en pakkende composities, vakkundig op ons afgevuurd.

Niet meer dan normaal dus dat we na afloop met z’n allen vrij enthousiast de handjes op elkaar sloegen. Swerts leek even van zijn melk en vergat en passant de naam van één van zijn muzikanten, maar herpakte zich snel en trakteerde ons in de erg gesmaakte bisronde nog op 'Verlangen naar ontroostbaarheid' van op 'Anatomie van de melancholie' en op 'Alkenstraat 9' en 'Singelstraat 11', beiden van op zijn debuut 'Weg', uit 2010 al. Die drie nummers mogen dan niet in het geheel van 'Schaduwland' passen, als afsluiter werkten ze wonderwel. Al waren we ook een gemakkelijk publiek dat zich al lang overgegeven had aan de pracht van de Limburger.

En voor we het goed en wel wisten, stonden we weer in de kille Brugse nacht, met de koude die onze wangetjes opnieuw teisterde, maar die ons onverschillig liet. De krasjes die die avond op onze ziel gemaakt waren, zij trokken onze aandacht.  

Details Concerten
Concert datum:
25 november 2016
Band:
Jan Swerts