J. Bernardt, 'Running days'

Een karrenvracht goede ideeën

Nick Hornby schreef in 2003 met '31 Songs' een zeldzaam mooi boekje over popmuziek. Hij beschrijft hoe hij samen in de wachtkamer van de tandarts verzeilt met een achtjarige meisje. Door de krakkemikkerige luidsprekers weerklinkt 'I'm like a bird' van Nelly Furtado, het meisje begint spontaan mee te neuriën. Hornby snapt op dat moment intuïtief dat sommige popmuziek alle leeftijdscategoriën overstijgt.

Vorige week fietste een vroege tiener me langzaam voorbij terwijl hij de beginnoten van J. Bernardts 'Wicked streets' humde. Zulke momenten zeggen meer over de impact van een popplaat dan tientallen recensies. J. Bernardt (of Jinte Deprez, zo je wil) leverde met 'Running days' een langspeler af die genreloos klinkt. Is het een popplaat met electronica/R&B-invloeden of net het omgekeerde? Het doet er niet toe, bijna ieder nummer beschikt over instant appeal. En misschien nog belangrijker: meerdere luisterbeurten onthullen het rijk geschakeerde klankenpallet dat 'Running days' typeert.

'The other man' bijvoorbeeld. Er was een periode dat je voor dergelijke ritmetracks aangewezen was op een groep van het roemruchte Warplabel. Hier wordt het gecombineerd met een onweerstaanbaar wegsmeltend refrein. Liefhebbers van refreinen die even aanstekelijk zijn als het roemruchte H5N1-virus, zullen hier een forse kluif aan hebben. 'The direction', 'Running days', 'On fire': ze beitelen zich even hard vast in je achterhoofd als tandplak op je gebit tijdens het veroberen van een bounty. Verbluffend is tevens het achteloze gemak waarmee hij een Oosters motief binnensmokkelt in 'The question'. Alsof het zo moest klinken. 

'I wouldn't whine about a misread sign, a misguided line', horen we hem zingen in 'The direction'. Muzikaal loopt hij alvast nergens verloren, want 'Running days' kent bijna geen wegwerpnummers. Of het zouden 'Motel' en 'High low' moeten zijn, die klinken als het soort nummers die op endless repeat staan in de pijnlijk hippe Apple Stores.

Het verhaal van Balthazar is niet uniek. Eerder brachten de respectievelijke leden van dEUS en Dead Man Ray vrij potente solo-releases uit. Maar bij geen van die twee groepen klonken die afzonderlijke inspanningen zo consistent commercieel en kwaliteitsvol.

Wie ietwat sip achterbleef tijdens het beluisteren van de laatste worp van Alt-J, kan die herinnering van zich afschudden en zich laven aan de gulle melodieën van 'Running days'.

Details Album
Platenlabel: Play It Again Sam
Jaar:
2017
Tracks:
  • On fire
  • Calm down
  • The other man
  • The question
  • High low (interlude)
  • Wicked streets
  • My own game
  • The direction
  • Motel
  • Running days