Iron Maiden, Sportpaleis

Iron Maya: panache met patine

Een avondje Iron Maiden is tegenwoordig geen 'concert' meer, maar een metalpretparksensatie in Mayastijl. Een totaalbeleving voor de zintuigen. Elk nummer werd dan ook stijlvol gebracht met een ingenieus geregisseerde lightshow, passende backdrops en de gebruikelijke theatrale stage props en pyrotechnics. Genoeg spektakel om je aan te vergapen.

Maar de aandachtige toeschouwer weet beter: het is nog steeds de muziek die primeert. En die werkte ook nu weer aanstekelijk. Iron Maiden heeft duidelijk zijn jeugdig muzikaal enthousiasme niet verleerd, ondanks een gezamenlijke leeftijd van meer dan 300 jaar.

De topsommeliers van de NWOBHM hebben ons gisteren weer aardig vergast op een keur van appellations contrôlées. Dit keer geen 'Best of the beast'-setlist, maar een mix van welgesmaakte grand cru's en hun recentste infernale brouwsel 'Book of souls', waar het leeuwendeel van de speeltijd dan ook aan besteed werd.

Episch of uitgesponnen? Sterk genoeg om evergreens van toekomstige setlists te duwen? Wie zal het zeggen, onze meningen zijn verdeeld. Dat heb je nu eenmaal bij groeinummers. Het zijn misschien geen bevlogen meestampers, maar ze vielen wel in de smaak bij jong én oud.

Met zeven roestvrije krakers waren ook de gouden jaren 80 sterk vertegenwoordigd. 'Wrathchild', 'Children of the damned', 'Powerslave' en de onvermijdelijke klassiekers 'The trooper', 'Iron maiden' (met kolossale Eddy achter het drumstel), 'The number of the beast' (met gi-gan-tische duivelsfiguur) en 'Wasted years'. Ze gingen erin als zoete koek. De spoeling van de twee volgende decennia was echter wat dun. Alleen publiekslieveling 'Fear of the dark' (1992) en kippenvelmoment 'Blood brothers' (2000) stonden nog op het menu.

Na hun passage op Graspop in 2016 is er niet veel aan de setlist gesleuteld. Slechts twee nummers moesten wijken: 'Tears of a clown' en het onsterfelijke 'Hallowed be thy name'. In ruil kregen we nieuwkomer 'The great unknown' en het gebalde 'Wrathchild'.

Frontman Bruce hij-die-zijn-volk-leerde-schreeuwen Dickinson kreeg de zaal al snel op zijn hand met zijn dijk van een stem en signature gimmick: dolle capriolen, theatrale mimiek  en ad-hocgeintjes met een knuffelaap uit het publiek, een Mexicaans worstelmasker, welbedoelde vredesboodschappen en het legendarische 'Scream for me <wherever we are>'.

Ook Steve Harris denderde als vanouds net zo hard over het podium als zijn vingers over zijn bas galoppeerden. Dat hij al 61 is, is niet aan hem te zien. Gitaartandem Adrian Smith/Dave Murray reeg de aanstekelijke riffs en vingervlugge solo's weer netjes aan elkaar. Ook nu spatte het spelplezier er weer vanaf. En hoewel Nicko McBrain steeds meer op mascotte Eddy begint te lijken – hij wordt tenslotte al 65 jaar dit jaar! - timmerde hij alles met bruisend plezier aan elkaar. En Janick Gers? Die leefde zich weer uit met zijn love-or-hate bokkensprongen en stretchoefeningen. Geniaal of gek? Die vraag stellen we ons al jaren.

Iron Maiden loste de verwachtingen in en speelde ouderwets bevlogen. Dat het geluid soms wat tegenstak? En dat er wel eens wat uit de maat werd gespeeld en gezongen? Of een hoge noot niet werd gehaald? Ach, eerlijk live, heet dat. Geen verholen geklooi met backing tracks à la Muse of steels opgestelde autocues à la schreeuwlelijk Axl. Maar zelfs die minpuntjes konden gisteren de pret niet bederven tijdens deze afspraak met onze eerste grote metalliefde. Blood brothers forever. Amen.

Details Concerten
Concert datum:
22 april 2017
Concertzaal: Sportpaleis Antwerpen
Tracks:
  • If Eternity Should Fail
  • Speed of Light
  • Wrathchild
  • Children of the Damned
  • Death or Glory
  • The Red and the Black
  • The Trooper
  • Powerslave
  • The Great Unknown
  • The Book of Souls
  • Fear of the Dark
  • Iron Maiden
  • The Number of the Beast
  • Blood Brothers
  • Wasted Years