Nadat ze de hele wereld hadden rondgetoerd besloten Eleanore Everdell en Jason Friedman van The Hundred In The Hands om terug te keren naar New York en daar hun tweede langspeler op te nemen. Het werd een 'muzikale meditatie over scheiding en reünie, liefde die bijna verloren ging en de lange nachten die er voor nodig waren om het weer terug te krijgen'. In tegenstelling tot bij hun titelloze debuutplaat kiest de band ervoor om deze keer alles zelf te produceren. Dat levert soms verrassende resultaten op.
Voor de release van de plaat werden er al twee tracks op ons losgelaten. Single 'Keep it low' klinkt aanvankelijk vertrouwd, de ijzige stem van Everdell tegenover de kale gitaren en drums. Maar dan gebeurt er iets. Het nummer wordt onrustig, de onweerswolken die stilletjes samenpakken, barsten los. Meeslepend en bij momenten psychedelisch. Alsof dit ons al niet nieuwsgierig genoeg maakte naar de rest van 'Red night' dropte de band ook nog de titeltrack. Diepe beats, een repetitief gezoem en daarboven de stem van Everdell die rondzweeft in het ijle. Ook dit smaakt naar meer.
Het strafst komt THITH uit de hoek in openingstrack 'Empty stations'. Een verlaten station, de wind die het deuntje dat gespeeld wordt wegwaait, de dreigende violen: de intro zet de sfeer helemaal. De eenzame gitaar begint te spelen en voor je het goed en wel beseft, is er een orkest aan zet. De dreunende beats stuwen het nummer naar een fenomenaal einde. Een geslaagde mokerslag, maar al snel is 'Recognise' er om onze aandacht op te eisen. Ook hier hangt een desolaat sfeertje, al wordt de bombast wel achterwege gelaten.
Wat op 'Red night' opvalt, is dat deze plaat minder coherent is dan zijn voorganger, waar alle nummers strak geproduceerd klonken. THITH kiest nu vaker voor bombast, waardoor rustigere nummers als 'SF summer' en 'Faded' overkomen als de vreemde eend in de bijt, al doet dat niets af aan hun kwaliteiten. De nummers laten niet snel in hun kaarten kijken, pas na enkele luisterbeurten tonen ze hun ware gelaat. Deze gelaagdheid zorgt ervoor dat 'Red night' luisterbeurt na luisterbeurt spannend blijft.
Toch moeten we toegeven dat de plaat twee tracks bevat die ons minder kunnen boeien. In 'Stay the night' wordt de stem van Everdell overspoeld door de overdadige productie, waardoor het al snel gaat vervelen. In 'Lead in the light' speelt die stem dan weer wel de hoofdrol, maar er gebeurt te weinig en onze gedachten dwalen af.
'Red night' is een waardige opvolger voor 'THITH'. Deze band blijft boeien, al vinden we wel enkele kleine schoonheidsfoutjes terug. Moet kunnen, toch?
Reageer