Hilary Hahn, Andrés Orozco-Estrada & Houston Symphony, BOZAR Brussel

Een treffen van traditie en intuïtie

Leonard Bernstein zou dit jaar honderd geworden zijn. Reden genoeg voor concertprogrammatoren om het oeuvre van de Amerikaan massaal op de agenda’s te plaatsen. Ook het Klarafestival laat de gelegenheid niet onbenut om een lans te breken voor het repertoire dat wijlen de componist, dirigent, pianist en didacticus heeft nagelaten. Zo stond het eerste deel van het openingsconcert editie 2018 integraal in het teken van Bernstein, wiens eclectische stijl de naoorlogse tijdsgeest perfect wist te capteren.

In feite laat Bernsteins cataloog zich lezen als een ontmoeting tussen lichtheid en zwaarte. Grote thema’s plaatst de componist in een speels en swingend kader, kortom zijn werk is een dialoog tussen abstracte en populaire cultuur. Die wederzijdse kruisbestuiving leidt tot een steeds herkenbare signatuur, die zich manifesteert in zowel de klassiek opgezette werken als in de muziek voor Broadway. Sinds Bernstein heeft eigenlijk niemand de tijdloosheid van de traditie en de intuïtie van de grootstedelijke invloedssfeer zo natuurlijk met elkaar kunnen verbinden.

Het Houston Symphony bracht behalve de ‘West Side Story’-ouverture ook de serenade voor viool, strijkers, harp en slagwerk, gebaseerd op Plato’s ‘Symposium’. Bernstein vertrekt van dat vertoog over de liefde om de stemmen van verschillende filosofen in een spectrum van kleuren te vertalen, met centraal een viool die zich in evenveel timbres moet zien uit te drukken. Gefundenes Fressen voor de hoogzwangere Hilary Hahn, die het stuk met haar genereuze toon, vlekkeloze techniek en vaardige karakterwissels subliem incarneerde.

Dat de serenade niet als concerto te boek staat, is logisch. Solist en orkest verhouden zich immers gelijkmoedig. Hahn zocht dan ook voortdurend contact met de diverse pupiters, die door Andrés Orozco-Estrada echter vlak werden behandeld. De Colombiaan hield alle geledingen weliswaar bij elkaar, maar het amalgaam van dialecten bleef koude bladmuziek. Pas aan het slot, wanneer Bernstein het epicuristisch anarchisme van Alcibiades via een excursie naar de jazz toonzet, leek het Houston Symphony te ontspannen uit haar kramp.

De collage uit ‘West Side Story’, waarin Orozco-Estrada liet zien dat het orkest kaas gegeten heeft van ritmiek, balans en frasering, betekende evenwel een vlammende start. Na de onderbreking dompelde de dirigent ook Dvořáks zevende symfonie echter onder in een vurige gloed, ten koste van de nuance. Nochtans vraagt de partituur om een tactvolle lezing, kwestie van niet in regelrechte bombarie te verzanden.

Vorig jaar liet het Klarafestival al een Venezolaan op hetzelfde werk los, met soortgelijk resultaat. Orozco-Estradas opname aan het hoofd van het Houston Symphony kon internationaal weliswaar op bijval rekenen, maar live werden de net verteerbare extremen van het album nog verder uit elkaar gedreven. De derde beweging kreeg er, vanwege demonstratieve pogingen om motieven met een alternatieve dynamiek te benaderen, een haast potsierlijk karakter door. De meer poëtische eerste twee delen schipperden dan weer tussen verstilling en extase, waarbij de houten – in principe het homogene centrum van het opus 70 – al te vaak onder het strijkerstapijt verdwenen.

Doorheen de finale voerde Orozco-Estrada naar euforische hoogtes, waarbij het Houston Symphony zich ontpopte tot een onberispelijk geoliede machine. Echter, tegen welke prijs? Als de dirigent gelooft dat Dvořáks zevende symfonie slechts een vergaarbak van spektakel is, dan moet hij opnieuw in de leer. Collega’s genoeg om de weg de wijzen.

Details Concerten
Een treffen van traditie en intuïtie
Concert datum:
09/03/2018
Viool: Hilary Hahn
Dirigent: Andrés Orozco-Estrada
Orkest: Houston Symphony
Gezien & gehoord in het kader van: KlaraFestival
Copyright foto: Michael Patrick O'Leary, Deutsche Grammophon