Ha'fest 2018, dag 1

Dood aan de status quo!

Genres? Sinds Wim Wabbes door de Handelsbeurs als artistiek directeur werd binnengehaald, bedankt het huis steeds meer voor traditioneel hokjesdenken. Concertformules zoals Verse Vis, Kraakpand en De Kortste Nacht getuigen van het verlangen om de concertervaring opnieuw uit te vinden met aandacht. Ook door het klassieke programma waait trouwens al een aantal jaar een frisse wind, want in tegenstelling tot het leeuwendeel van de concurrerende zalen wordt de canon er niet fantasieloos herkauwd.

Ontmoetingen tussen verschillende vormen, culturen en stijlen zijn in de Handelsbeurs ondertussen schering en inslag. Niet omdat ‘atypisch’ per definitie beter is dan ‘typisch’, wel omdat kunst levend houden meer is dan een taak van musici alleen. Ook programmatoren kunnen hun artistieke parcours aftoetsen aan de realiteit buiten hun sector. Gevolg is dat een instituut als de Handelsbeurs een breed publiek bereikt. Van vastgeroeste melomanen over avant-gardelui tot hipsters: wie voelt zich niet thuis in de Gentse rots in de muzikale branding?

Bij uitstek is Ha’fest een tweedaagse waarbinnen de artistieke ploeg haar honger naar diversiteit etaleert. Zo tekenden op de eerste dag van editie 2018 noch Malamute, noch Jaga Jazzist voor stereotiepe concerten. Beide formaties hadden behalve tomeloze energie gemeen dat ze de muren tussen stijlen probeerden te slopen. Anders dan Jaga Jazzist hield Malamute (***) daarbij geen esthetische principes voor ogen.

Iconoclast Elias Stemeseder pleegde herhaaldelijk aanslagen op de consistentie van het groepsgeluid. Waar Chris Tordini vanuit ronkende bassen een amorfe geluidsmuur probeerde op te trekken, was het de toetsenist die het ruwe karakter versterkte met wringende input, waaruit dan weer een intensiteit ontsproot die drummer Jim Black gebruikte om zijn creatieve wispelturigheid op los te laten.

Hoewel Óskar Guðjónsson de muziek vanuit de lyrische potentie van zijn tenorsax kon sturen, waren zijn bijdrages geen leidend principe, doch veeleer atmosferische spinsels die zich ambachtelijk in het totaalgeluid nestelden. Malamute bood met andere woorden geen plaats aan individuele demonstraties. Het kwartet toonde zich waarlijk als ensemble: niet als exempel van groot raffinement, wel als toonbeeld van eigenwijze geestdrift, met een gezonde onverschilligheid jegens de zogezegde goede smaak.

Kunnen explosiviteit en verfijning hand in hand gaan? Jaga Jazzist (*****) liet horen van wel. Sinds ruim drie decennia goochelt dit collectief met jazz, rock en elektronica. De individuele muzikanten zijn nagenoeg allemaal multi-instrumentalist, wat een afkeer voor routine en een aangeboren nieuwsgierigheid reflecteert. ‘Starfire’, het jongste album van de Noren, betekende een stap in de richting van uitgesponnen, dikwijls dansbare nummers die de luisteraar met ontelbare details overrompelden.

Live stapelde de band minutieus laag na laag op elkaar, vanuit een dwingende groove of een hartroerend thema dat harmonisch en melodisch door elk van de acht leden vindingrijk werd gestoffeerd. Volgens sommigen artificieel en overmatig volgepropt met impulsen, volgens anderen in al zijn complexiteit toch een toonbeeld van zin voor essentie, van volmaakte kruisbestuivingen en van de zuiverste artistieke integriteit: zeker was dat niemand onverschillig bleef onder de magische show, lichtspektakel incluis.

Genre? Welk genre? Jaga Jazzist is een genre op zich. Net als Ha’fest trouwens – een happening die zich onder geen andere noemer dan haar eigen naam laat vangen.

Details Concerten
Weg met de status quo!
Concert datum:
04/05/2018
Locatie: Handelsbeurs Gent